Długi weekend zapowiadał się burzowo, jednak nic z tych prognoz się nie spełniło. Owszem, w piątek był upał mocno już letni (31 stopni w cieniu), ale nie spadła ani kropla deszczu. W sobotę, po nieco mniej upalnym dniu późnym popołudniem bardzo przyjemnie się ochłodziło.
Pojechaliśmy do znajomych na działkę w Pojezierze Brodnickie. Znajomy zaraz po przyjeździe zaanonsował nam, że na działce pojawiła się parka dzięciołów… I rzeczywiście, po chwili, z daleka, zza zaparkowanych samochodów, udało mi się ustrzelić dzięcioła na sumaku. Drugie zdjęcie jest ruszone, ale zostawiam je, żeby jasno było widać, że chodzi o dzięcioła dużego, z czerwoną kropką na potylicy.
Po gałęziach pobliskiego drzewa uwijały się płochliwe ptaszki, ale wystarczyło chwilę posiedzieć spokojnie i już było jasno widać, że to sikory ubogie. Mimo stanu posiadania w dobrym humorze i bardzo żwawe.
W sosnach i modrzewiach kręciło się coś jeszcze bardziej płochliwego, czego nie udało mi się złapać w pełnej krasie, ale z tego, co mam na zdjęciach, wynikałoby, że to czyżyk. Ale może niekoniecznie?
Tymczasem z góry rozległa się znajoma piosenka, skomplikowana i melodyjna. – Idź za dom, siedzi tam, na czubku modrzewia – poradził znajomy. I rzeczywiście, we wskazanym miejscu siedział kos i wywodził trele, świetnie oświetlony, co udało mi się, że tak nieskromnie stwierdzę, nieźle uchwycić.
Tymczasem okazało się, że przez dziurę po sęku do szopy na narzędzia wlatują szerszenie. To już drugie gniazdo, jakie sobie tu założyły, pierwsze zostało opuszczone i zwisa efektownie z sufitu (ma chyba z 60-70 cm wysokości!)
Mocno już pod wieczór w kupie ściętych gałęzi wylądował jakiś ptaszek. Pokręcił się chwilę, popatrzył w obiektyw, a ja go wtedy – cyk! – i poleciał. Szkopuł w tym, że nie jestem w stanie go zidentyfikować. Jedyne, co mi się wydaje charakterystyczne, to małe czarne „wąsiki” po obu stronach dzioba, ale za małe na wąsatkę, zresztą widoczne pióra skrzydeł wyglądają inaczej. Pomożecie zidentyfikować?
Następnego dnia wybrałem się na spacer. Znalazłem w lesie zwalony pień (bez mrówek), przysiadłem na nim i zaczaiłem się. No i są efekty, przyleciał dzięcioł, tym razem wg mnie dzięcioł średni: ma czapeczkę na czubku głowy, nie na potylicy, na drugim zdjęciu wydaje mi się, że widać szaro-różowawy odcień piór na podbrzuszu.
Z odgłosów, jakie da się usłyszeć na działce, wynika, że mieszka tu cała rodzina kruków. Czasem przelecą nad głową (ale trudno jest je wtedy złapać aparatem), a czasem przysiądą na drzewie, z tym że rzadko kiedy w widocznym miejscu. Jeden przysiadł. Daleko. I właściwie mocno pod słońce. No ale coś tam widać.
No i na koniec jeszcze coś z owadów – ważka (chyba ważka płaskobrzucha). Przysiadła na gałązce nieopodal i siedziała spokojnie w sam raz tak długo, żeby dało się jej zrobić ładne zdjęcie.
I tyle tej przyrody. Na koniec już tylko pies gospodarzy, przekonany, że jest człowiekiem (takie wychowanie). W związku z tym uważa, że należy mu się miejsce przy stole i udział w jedzeniu podanym tamże. Poza tą i jeszcze paroma cechami – naprawdę miła bestia!
Dzień dobry na nowym pięterku! Było fajowo i alkoholowo (wieczorami). A w dzień raczej ptaszkowo.
Jestem w domu. Wreszcie.
Zaraz rzuciłam się do laptopa, bo jednak komórki to ja lubię używać do rozmowy, a nie do czytania i pisania.
Najpierw nie chciało zaskoczyć ładowanie, potem uruchomił się i zawiesił. Laptop paskuda jedna!
Ale obejrzałam, poczytałam i pozazdrościłam tego „było fajowo i alkoholowo (wieczorami). A w dzień raczej ptaszkowo”.
Ptaszki mi się spodobały, a i owszem, ale psinę to bym tak pogłaskała, poprzytulała itd.
Fajne to pięterko -czuć w nim wypoczynek Quackiego.
On to uwielbia i ja zresztą też jak tylko mogłem, to tarmosiłem. Ale jednak wkładania przy jedzeniu obślinionego psiego pyska w talerz to nie lubię.
Wygląda na takiego do tarmoszenia.
Jednak podkradania jedzenia i pakowania pyska na stół też nie lubię.
Mój Pokerek był średnio wychowanym psem, ale nie ruszył jedzenia, chyba że coś leżałoby na podłodze.
Kiedyś całą czwórką pojechaliśmy na basen. Na ławie została niedojedzona kanapka z kiełbasą. Wróciliśmy do domu i zastaliśmy psa z mordką obok talerza i błagalnym wzrokiem od kanapki na nas.
Oczywiście dałam mu, ale do jego miski.
Ja też czasem, jak coś zostanie, rzucam daleko od stołu. Ale od stołu – wara. Tyle że akurat jego pan zazwyczaj daje mu przy stole, pod stołem, i tak.
A pies, jak się go ostentacyjni ignoruje, potrafi ściągnąć ze sznurka suszący się ręcznik albo co gorsza górę od bikini, i tarmosić, aż ktoś zauważy. Sporym zainteresowaniem cieszą się również poduszki, czapki i kapelusze.
Tak robił pies moich rodziców w moich czasach szkolnych -Trop.
Kiedyś przyszedł do mnie w odwiedziny kolega, położył rękawiczki, po chwili patrzymy -całe pogryzione!
Pokerek tak robił gdy był szczeniaczkiem, potem już nie.
A mój kotek Floruś tylko drapie różne rzeczy, a teraz leży na moich nogach i mruczy.
Bardzo sympatyczne ptaszkowanie. Kruk bawi się w chiński teatr cieni 😉
To prawda, ale to był jedyny moment, kiedy usiadł w zasięgu wzroku i na widoku, a było już po południu. W oryginale ledwo oko widać.
Bardzo ładne pięterko ptaszkowe i nie tylko. Zdjęcia super, nawet to wieczorne. Ale najlepszy piesek 🙂
To naści jeszcze jedno ujęcie (obrabianie modrzewiowej gałązki)
Dzięki Ci za niego. Oj, wjechałabym pazurami w te kudły, wytarmosić, przytulić…
A on tylko oczy przymyka z lubości
Ptaszkowo rewelacyjne. Kruki nie dość, że fotogeniczne, to jeszcze inteligentna bestia. Widziałam, jak dla zabawy rzucał kamyczkami w stronę dziecka. Maluch patrzył rozbawiony, ale nie śmiał odrzucić kamyka, aby go nie przestraszyć.
Ech, przydałyby się takie ptasie skrzydła człowiekowi…
Czasem myślę, że niejednemu taki rozum by się przydał…
Też tak myślę, Ukratku… powiedzenie o ptasim móżdżku powinno być komplementem, a nie obrazą
Niejeden by się z krukiem mógł na rozumy zamienić… tylko nie wiem, czy kruk by chciał… to mądre ptaki 
Coś podobnego, to bym fotografował, aż miło (gdybym był w pobliżu).
Ja też chętnie bym obcykała
Zmykam spać, jutro pracka. Dobranoc, Wyspo!
Spokojnej!
Wyluzowany, wypoczęty to i pewnie będzie się dobrze spało?
Ale hm…pewnie by się jeszcze pobalowało panie T?
Spokojnej!
Rozpakowana, wykąpana jestem już w łóżeczku, ale spać jeszcze nie idę.
Ciekawa jestem czy będzie dziś jakaś nocna zmiana, czy wszyscy zmęczeni wypoczywaniem zaraz umkną do spania?
No więc za długo to pewnie nie posiedzę – być może świeże powietrze na okrągło, a być może alkohol – ale jeszcze chwilę będę.
Dobre towarzystwo i alkohol …hm i pogaduszki nocne…bywa męczące, ale tak bardzo potrzebne dla odreagowania stresów.
Tetryk jak widzisz tak intensywnie wypoczywał, że już poszedł spać.
Ja tym razem miałam weekend bez rozrywek, taki wypoczynkowy autentycznie. Wykorzystany pracowicie -grabienie, plewienie, odtykanie rynny.
Ale na powietrzu też cały czas. Bez telewizora, z Internetem tyle, co w komórce -to dobrze robi.
A Tobie udało się uniknąć oglądania telewizji?
Otóż co do alkoholu, przyjąłem taktykę silnego uderzenia w czwartek i stopniowego zmniejszania dawki do soboty. Zadziałało całkiem nieźle.
Chyba szybciej odpisałeś nim jak skończyłam pisać tzn. dopisywać.
Chyba tak. Nie oglądałem telewizji, tylko w czwartek, a może piątek, gospodarz przysnął przy telewizorze, nastawionym na film o Bitwie Warszawskiej (1920) z audiodeskrypcją (nie wiem, po co, gospodarz ma całkiem dobry wzrok), której słuchało się koszmarnie (nie oglądałem, bo telewizor stoi za drzwiami w ich sypialni) – we fragmentach, kiedy lektor opisywał, co robią żołnierze radzieccy polskim i vice versa.
A i tak najbardziej zazdroszczę Ci tego kąpania się w jeziorze!
TEŻ, ale to Ci się NALEŻAŁO.
No dobra pogaduszek przy
Jak psu buda ot co!
W sumie woda była dość zimna, ale przy tym upale byłem gotów zaryzykować. A i tak przez większość „kąpieli” brodziłem do pasa.
Brodzenie, eee to już nie zazdroszczę!
Chodzi o pływanie, no te śmieszne ruchy, ale nie te, co to hrabia pyta Jana.
Choć faktycznie w sobotę był okropny upał. Próbowałam zgrabić co syn skosił i uciekłam do cienia.
Jednak byłam w lesie, nie w mieście, więc też mi źle nie było.
Parę tych ruchów też było. Ale upał nie zachęcał do aktywności w ogóle.
No dobra, niech Ci będzie. Nie budź we mnie znów zazdrości!
Tobie się należało, a ja sobie pojadę na Bagry. Jak zrobi się ciepło, bo dziś pochmurno i trochę deszczu było.
Ja się niby pojawiłam na nocnej zmianie, ale wydaje mi się, że trochę za późno. No cóż… najpierw obowiązki, potem przyjemności… nie zdążyłam…
Zmykam! Jutro od rana nowa pracka, dokładnie to nowe zlecenie. Nie chciałbym zlecieć…
Śpij spokojnie, paaa.
Dobranoc Wyspo!
Poczytałam, obejrzałam – cudo
A nawet w kontaktach międzyludzkich jest tak, że jedna strona robi tyle, na ile mu ta druga pozwala. To samo dotyczy zwierzaków. Wiem, bo wychowywałam się z psami i kotami. 
Nie potrafię komentować jak Mistrz Q – merytorycznie
Tylko jedna skromna uwaga… ten ptak, którego nie znasz, to czy przypadkiem nie jest pokrzewka wąsata – samiec? Jakiś taki podobny… ale oczywiście nie znam się na tym tak dobrze i może być równie dobrze coś innego…
Co do psa… to nie on uważa się za człowieka, tylko ludzie chcą tak mniemać
Hmm. Mogłaby to być pokrzewka, ale nie liczyłbym na takie szczęście, skoro Wikipedia mówi: „Do Polski pokrzewka wąsata zalatuje sporadycznie – do końca 2017 odnotowana była 6 razy (obserwowano łącznie 7 osobników)”. Natomiast w tym samym artykule wspomniano o podobieństwie do cierniówki (https:/home/u194284526/domains/madagaskar08.pl/public_html/pl.wikipedia.org/wiki/Cierniówka) i wydaje mi się, że to może być to – kontrast między (jasno)szarą głową i brązowymi skrzydłami/ grzbietem mógłby na to wskazywać. A te „wąsiki” nie są bardzo kontrastowe.
Tak jak napisałam, nie jestem specjalistką od ptaków
Pokrzewka przyszła mi do głowy i nawet nie sprawdziłam, że zalatuje do Polski sporadycznie…
Prawdopodobnie masz rację. To może być cierniówka
I jeszcze wracając do tego psa…
Tym bardziej, że większość psiaków, gdy widzi coś apetycznego, ślini się niesamowicie… obrzydlistwo!!!
Gdy przychodziliśmy w gości i siadaliśmy do stołu, pies kładł się gdzieś w kąciku i nie przeszkadzał. Nie było „dziadowania”, ani podkradania smacznych kąsków ze stołu. Jak ktoś doszedł do wniosku, że już danej potrawy jeść nie będzie, szedł ze swoim talerzem (czy resztkami w garści) do psiej miski, a za nim, z dumną miną szwajcara na pańskich pokojach, szła Kama. Czekała spokojnie aż ofiarodawca się odsunie i dopiero wtedy jadła 
Nie było takiej opcji, żeby kot siedział na stole, czy żeby pies sobie coś brał ze stołu. Kama, ostatni pies mojej mamy, była wielkim psem (dog) i gdyby jej na to pozwolić, dosięgłaby na stole wszędzie. Kocham zwierzaki, ale coś by mnie trafiło, gdyby podczas mojego jedzenia pies trzymał pysk przy moim talerzu
Mama uczyła Kamę od samego początku, że dostaje ona jeść tylko w swojej misce i krzyczała na każdego, kto usiłował dokarmiać psa przy stole. No i nauczyła
I według mnie tak być powinno.
Psy i koty są czystymi stworzeniami. Czyszczą często swoje futerka, szczególnie miejsca intymne… i jak sobie pomyślę, że taki pies lizał się po zadku, żeby go dokładnie oczyścić z resztek po zrobieniu kupki, a potem wsadzi mi pysk do talerza… to jest to coś bardziej obrzydliwego niż obrzydlistwo
Może komuś to nie przeszkadza, ale mnie tak. I to bardzo…
Tak jak piszesz, kwestia wychowania przez opiekunów.
Dzień dobry
Jak miło… powrócili dotąd nieobecni i od razu nocna zmiana się ożywiła. Zaraz poczytam…
Witajcie!
Kiedyś na świątecznym zjeździe rodzinnym – a było to w czasach, kiedy zdobycie szynki na święta było poważnym wysiłkiem organizacyjnym – jeden z przyjezdnych psów dobrał się do dużej szynki (2,5 kg dla całej rodziny), wyciągnął ją z domu i część zeżarł, a resztę zakopał za budą miejscowego…
Cóż było robić, resztę dostał miejscowy 🙁
Co się dziwić, psy też lubią szynkę
Podobną historię opowiada małżonka, jak to kiedyś przed Wielkanocą ktoś nie zamknął drzwi do pokoju, gdzie leżało przygotowane jedzenie, i kiedy poszli ze święconką, pies, owczarek niemiecki, uraczył się szyneczką oraz masłem (a to był jeszcze PRL i masło było mocno deficytowe).
Moje psy tylko żebrały przy stole, czego bardzo nie lubiłam. Pierwszy patrzył bezczelnie bo go pan karmił, a drugi leżał spokojnie odwrócony tyłem, bo wiedział, że dostanie w swojej miseczce gdy my wstaniemy od stołu. Ale gdy tylko się zorientował że skończyliśmy jedzenie, biegiem ruszał do miseczki. Psa można wychować.
Tak jest, tylko trzeba chcieć.
I mieć psa od szczeniaka, bo takiego z innymi nawykami to już trudniej wychować. Ale też się da.
Mój Floruś (kot) jest z azylu, potem był w paru domach, zanim trafił do nas. Łazi wszędzie, ale nie kradnie jedzenia ze stołu. Natomiast zjada moje kwiatki.
Miałam kota, ale wychować się go nie dało. Robił mi wielkie szkody. Może miał zbyt mało miejsca do wybiegania się, do dziś mam po nim pamiątki. Musiałam go wydać… 🙁 Ale kota wychować trudno, bo on jest niezależny.
Podstawową cechą kota jest NIEZALEŻNOŚĆ.
Floruś wchodzi na kolana wtedy kiedy on chce.
Jednak gdy zaczyna swoje kocie nocne bieganie po pokoju, a ja kładę się, gaszę światło i zapowiadam „Floruś idziemy spać!” przestaje biegać.
To ja mam taką historię.
Nocowałam u przyjaciół, bo z ich domu było bliżej do Gliwic.
O 6 rano wstaliśmy, wchodzimy do kuchni, a tu pies umyka z CAŁYM BOCHENKIEM CHLEBA w pysku.
Pojechaliśmy więc do IO w Gliwicach bez śniadania.Kolega mnie zawoził do IO, żona jeszcze spała jak wychodziliśmy.
Żona kolegi dzwoni do niego po dwóch godzinach:
„Czy Makówka z tych nerwów zjadła na śniadanie CAŁY DUŻY BOCHENEK CHLEBA? Bo wieczorem zostawiłam i teraz nie ma ani kromki!”
Przynajmniej było się z czego pośmiać.
Pięterko zaczęło się od ptaszków i zeszło na psy
O, przepraszam ja pisałam również o moim kocie!
Ale we wpisie też jest pies, i to podsumowujący całość.
W komentarzach też było więcej psów. No, trochę kotów, choć w wpisie ich nie było. To nie znaczy, że krytykuję, bo bardzo kocham te czworonogi, ale tak mi się jakoś skojarzyło…
Skrzydlate dwunogi są tematem powracającym na Wyspie, nic się nie stanie, jak czasem podzielą się miejscem z kudłatymi czworonogami.
Dzień dobry, Wyspo!
Wróciłam z zakupami, teraz przyda się kawa
O. Koniecznie, bo zaraz zmykam do pracki.
Witajcie!
Herbata też się przyda!
Dzień dobry, Quackie:)
A u nas właśnie wciąż jakieś wyładowania i mam kłopoty z netem.
Zdjątka mi się nie chcą ładować:(
Z tekstu, który daje sporo pola wyobraźni, wnoszę, że weekend należał do udanych.
Tymczasem pozdrawiam:)
Dziękuję! Trzymaj się, choć burza huczy wkoło!
Słoneczne, choć wciąż burzowe dzień dobry, Wyspo:)
U mnie cały czas piękna pogoda, choć chmury przechodziły.
Poniedziałek też miałam nadzwyczaj udany…
Witaj Leno 🙂
A ja właśnie fajrant i na przerwę.
Załatwiłem dzisiaj po pracy parę spraw, i z nienacka zrobiła się 18-ta… Nawet jeszcze nie przejrzałem swoich zdjęć…
Tetryku pewnie zaczniesz właśnie przeglądać zdjęcia, a ja przeglądam stare papiery przygotowując wspomnienia o mojej mamie.
Można i się zadumać i nieźle uśmiać np. czytając o „zamężnych siłach pomocniczych”.
Pożegnam się już, dobrej nocy Wyspo
Śpij dobrze Bożenko!
Spokojnej!
Dobranocka.
Trochę a propos, a trochę nie. Dawno nie było, to będzie. Duet Tuck & Patti sprzed lat, gra i śpiewa piosenki Jimiego Hendrixa, połączone w jedną dłuższą. Oczywiście a propos jest „Little Wing”, czyli skrzydełko.
Snów w najlepszym wykonaniu, czyli własnym. Mogą być a propos!
Ostatnie między między było nie tylko między Dobranocką a lampką, ale między pięterkami, więc dziś takie „zwykłe” zupełnie nie na temat, zupełnie nie à propos.
Jak pisałam parę schodków wyżej ubawiły mnie te zamężne siły pomocnicze i w ogóle styl pisma.
Ale może tylko ja tak mam, że mnie śmieszy byle co?
Nie, dlaczego. Jakoś musieli to wyrazić, a „zamężne siły pomocnicze” brzmią kapitalnie.
Pierwsze, co mi się skojarzyło, to film „Rzeczpospolita babska” (chociaż tam „zamężne” były na sam koniec).
Moi dziadkowie ślub brali 3.07.1920 jak znalazłam w dokumentach, więc domniemywam, że babcia przez rok „wypełniała swoje obowiązki” jako siła już zamężna.
Hmmm. To babcia po kądzieli czy po mieczu? A może to zwolnienie ze służby było związane z ciążą (lub/ i) pojawieniem się na świecie jednego z Twoich rodziców?
Ślub 3.07.1920. Dokument z Kolei 15.06.1921.
Hermina Golias z d. Kattinger to mama mojej mamy. Dziadkowie mieli jedno dziecko i była nim moja mama, która urodziła się 12.02.1926.
Natomiast mogło oczywiście tak być, że w czerwcu 1921 moja babcia była w ciąży i np. poroniła/urodziła martwe dziecko, o czym nie wiem, bo takich rzeczy nie opowiada się wnukom.
O tym nie pomyślałam, że mogło chodzić o ciążę. Ale babcia pracowała w biurze, więc co to przeszkadza?
Styl mnie ubawił i dlatego pokazałam. Określenie zamężne siły pomocnicze mnie rozśmieszyło.
A nie, jak 1926, to nie. Chyba że faktycznie takie intymne szczegóły.
To w takim razie nie wiem, co wpłynęło na opóźnienie.
Opóźnienie? Hm…ja też urodziłam się w parę lat po ślubie.
Moja babcia i mama uważały myślę, że nie ma się do czego śpieszyć.
Dopiero ja przełamałam linię jedynaczek, gdyż urodziłam dwóch synów.
Hmmm… Ciekawe… Był czas, że niezamężnych kobiet nie zatrudniano na statkach (np. przypadek Danuty Walas-Kobylińskiej, która mogła kontynuować karierę pod warunkiem, że wyszła za mąż).
Ale tu akurat odwrotnie! Mężatka nie może pracować.
Natomiast ja spotkałam się z dyskryminacją z powodu ciąży. Gdy Pogotowie zabrało mnie z pracy i na zwolnieniu lekarskim był nr, który wskazywał na fakt spodziewania się dziecka kadrowa natychmiast poleciała do szefa no i się zaczęło. Nie było to miłe, wręcz przeciwnie.
Co by nie powiedzieć, pora już spać. Dobranoc, Wyspo!
Spokojnej!
Obawiam się, że muszę już zmykać. Z różnych powodów.
Dobranoc.
Tym razem nie uczestniczyłam w nocnych rozmowach na Wyspie, gdyż brałam udział w innej wirtualnej rozmowie w ramach kontynuowania rodzinnych wspomnień.
A teraz to już (chyba?) nie ma z kim rozmawiać.
Jak zwykle o tej porze, jestem tu tylko ja i moje krzaki. No ale, ja nocnych rozmów nie prowadzę, no chyba że z samym sobą (po cichutku)… Spokojnych snów. 🙂
Cieszę się, że nie jestem sama Lordzie!
Od czasu epidemii, gdy zamarło życie towarzyskie, spotkania z ciekawymi osobami i inne moje „aktywności” też niestety gadam sama ze sobą głównie.
Cały dzień spędziłam sama ze sobą i z …przeszłością, czyli wspomnieniami o mojej mamie i jej rodzicach, aby utrwalić na piśmie to, co w mojej głowie, póki jeszcze żyję.
Po mnie nie będzie co utrwalać…może na Wyspie ktoś czasem zapali świeczkę?
Dobranoc Wyspo!
Dzień dobry
Słoneczko świeci, deszczyk nie pada, ładny dzionek się zapowiada 
Witajcie!
Kolejny szary dzień… Ale są pozytywy! Wczoraj kupiłem sobie nowy rower i znów będę zażywał ruchu – na ile pogoda pozwoli.
To trzeba opić…
Witam!
I herbatą opijam NOWY ROWER TETRYKA !
No to teraz, Ukratku, nie będzie Ci spadał łańcuch i nie będzie innych problemów natury technicznej
To faktycznie pozytyw
Gratulacje!!!
Na to właśnie liczę!
Na ile pogoda pozwoli? Hm …dzisiejsza wygląda jakby się chciała zdecydować…na deszcz.
Zmoknie nam wtedy Tetryk, no ale nie jest przecież z cukru, nie rozpłynie się…)
…na deszczowe dni trzeba też coś mieć… na przykład samochód.
Cóż…każdy ma to na co zasłużył.
Na deszczowe dni ja mam parasolkę (w mieście) lub pelerynę (na wycieczkach).
Dzień dobry również! Pogoda robi wrażenie mocno wahającej się – padać, czy nie padać, wypogodzić się, czy się nie wypogadzać?
Myślę, że u Was się wypogodzi, padać nie będzie.
W Krakowie pogoda teraz sprawia wrażenie zdecydowanej na focha, czyli zachmurzyć się i już.
Dzień dobry
Chyba się odzwyczaiłam… za dużo siedzę w domu…
Dziś do pracy i muszę przyznać, że wcale mi się nie chce
Pogodę na dziś zapowiadają niby piękną… jak ktoś lubi gorące klimaty. Ma być 30C i słońce całym niebem. Na razie jeszcze nie praży, ale jest coś ok. 5:30 rano, więc jeszcze ma czas
Nie znoszę takiego gorąca, ale cóż, do wszystkiego można się przyzwyczaić. Ale miejscami z Tobą bym się nie chciała zamienić.
Za oknem pochmurno, w duszy smutno, na Wyspie cisza.
To ja może coś opowiem?
Wracam z zakupów. Pod moim blokiem jakiś pan z pieskiem mówi „Dzień dobry!”. Odpowiadam i już chcę dalej tachać te siaty, ale pan wyraźnie staje i zabiera się do rozmowy.
Skazana stale na gadanie sama ze sobą myślę „sąsiad jakichś, bo jakoś tak twarz wydaje mi się znajoma”, no ale skoro miło się uśmiecha, więc staję.
Pan mówi do mnie po imieniu!W tym momencie zgłupiałam -z sąsiadami z bloku mówimy sobie „Dzień dobry!” i na tym koniec, z nikim nie utrzymuję stosunków towarzyskich.
Faceta dalej nie kojarzę. I nagle -patrzę na psa i nieśmiało pytam „Resorek?”.
No tak teraz już wiem -to mąż koleżanki z ZHP. Psa poznałam (wabi się Resor), a właściciela -nie.
Uśmialiśmy się. Cóż ja tego psa dość często wyprowadzam na spacery. Koleżanka mieszka blisko i pomagam jej gdy jest po operacji, zanim mąż wróci z pracy. Tych sytuacji było sporo, bo ona niestety dość często jest operowana.
I tak znów pięterko schodzi na psy!
Ale miłe wydarzenie, żeby pana poznawać po psie, a nie odwrotnie
O, tak, to świetne. Mnie się co prawda nie zdarzyło, ale za to mieliśmy w Kielcach sąsiadów, którzy mieli (a nawet mają do dziś) sklep ze zwierzętami, więc zdarzało się, że dzwoniliśmy do drzwi w dowolnej sprawie, a otwierała pani sąsiadka, osoba z tych niższych, o kędzierzawych włosach, a na jej głowie siedziała papuga (zwykle nimfa, zanim nie uciekła).
Nie żebym potrzebował tej papugi, żeby poznać sąsiadkę
ale w ten sposób od psów znów ciągnę dyskurs ku ptaszkom 
Tobie Q to tylko ptaszki w głowie!
O Miralce już nie wspomnę, bo ona wiadomo ptaszkowa mama.
(tam jest liczba mnoga -ptaszki!)
Dobrze, że nie jak w „Ziemi Obiecanej” Wajdy – „Pan masz w głowie małe rybki!!!”
Byle nie kijanki!
Ale jak już jesteśmy przy płazach, to blisko im do gadów. Ci sami sąsiedzi mieli również żółwia, którego puszczali luzem po mieszkaniu, a on w lecie, przy otwartym balkonie wyłaził na ten balkon, a ponieważ balkony w tym bloku oddzielone są szybami zbrojonymi, które nie sięgają na całą wysokość piętra, tylko mają jakieś pół metra wolnego od góry i może z 15-20 cm od dołu. Akurat tyle, żeby niewielki żółw przelazł na nasz balkon. Co się czasem zdarzało. Wtedy brało się żółwia i odnosiło sąsiadom, dzwoniło się do drzwi, a tam… sąsiadka z papugą na głowie!
No jednak musiało zakończyć się na …ptaszku!
Tak własnie miało być!
Dobrze, że nie skakały z balkonu!
Żółw? No właśnie mam wrażenie, że kiedyś, jak się wyprowadziłem, to znalazł również (przyspieszoną jednostajnie) drogę na dół
Kiedyś mawiano: Poznać pana po cholewach; w XXI wieku widać łatwiej poznać po Resorach…
Zaraz do nich zadzwonię i im zacytuję to co napisałeś Tetryku!
Jak sprawuje się NOWY ROWER?
Zadzwoniłam do koleżanki i powiedziałam, że poznałam jej męża po Resorku i zacytowałam ten tekst z cholewami.
Chwilę się pośmiałyśmy, chwilę, bo …koleżanka za parę dni idzie na kolejną operację.
Przy okazji taka ciekawostka -lekarze na NFZ udzielają jedynie konsultacji przez telefon, bo koronawirus. Natomiast prywatnie za gotówkę -normalnie w gabinetach.
Za gotówkę koronawirusa się nie boją…
Dobrze, dzisiaj stał z godnością…
Zawsze mi się wydawało, że rower powinien jechać, a nie stać, ale co ja się znam!
Skojarzenie znowu mam…ale
(to wszystko przez te ptaszki!)
Dobry wieczór, dzisiaj w pośpiechu nie ogłaszałem fajrantu, ale za to skróciłem nieco przerwę.
Dobranoc
Spokojnej!
Śpij dobrze!
Tomasza Piątka sobie posłuchałam.
Wirtualnie niestety. Jednak wolę na żywo, eh…kiedy znów będzie można?
I chyba umknę do kina…jak się uda kupić bilety…
Jeszcze tu wrócę!
A tymczasem dobranocka.
Taka trochę żwawa, ale za to melodyjna. Dwa plus jeden i „Hej, dogonię lato”, bo też coraz letniej za oknem.
Snów letnich, jeżeli chodzi o widoki, a temperaturę… to może niekoniecznie?
Zapraszam na wieś spokojną, wieś wesołą na następnym pięterku.
Lampkę zapalę jeszcze tutaj, do towarzystwa Bożence 😉
