Nie potrafię traktować tego miasta turystycznie. Od 35 lat jest ono częścią rodzinnej historii i kiedy tam przyjeżdżam, prędzej mam skojarzenia w rodzaju: „Lasagną będzie szybciej.” niż: „Ten amfiteatr stoi tu od dwudziestu wieków.” I zapewne to było powodem, że nigdy wcześniej nie zwiedziłam Areny!
Ten wyjazd był wyjątkowy. 35 lat związków rodzinnych z Weroną i Italią. 25 lat moich rodzinnych (w sensie, że z mężem i synami) włoskich wakacji. Mimo że w ogóle nie planowaliśmy wyjazdy za granicę, musieliśmy te rocznice jakoś uczcić. Najlepiej… zwiedzaniem Arena di Verona!
Arena, w której dziś odbywają się festiwale operowe i koncerty bardziej współczesnej muzyki, powstała w I wieku naszej ery (mówi się, że była inspiracją dla rzymskiego Koloseum)i służyła głównie do organizowania walk gladiatorów. Jednocześnie mogła pomieścić 30 000 widzów, którzy byli w stanie opuścić amfiteatr w ciągu kwadransa! Do tej pory układ kamiennych schodów i wyjść robi ogromne wrażenie. Tak samo jak świadomość, że niektórych przegranych po prostu zakopywano za murem (szczątki ludzkie odkryto podczas prowadzonych dość współcześnie prac archeologicznych), a widok z powyższych zdjęć, był jednym z ostatnich, jaki był dany ujrzeć tym nieszczęśnikom.
Wnętrze prezentuje się mniej ciekawie: rzędy składanych krzesełek są z pewnością wygodniejsze od kamiennych stopni (moja matka jeszcze oglądała spektakle siedząc na poduszkach, które można było wypożyczyć i podłożyć sobie pod wiadomo co), ale nadają temu miejscu nieco stadionowy charakter. A dawna arena, zamieniona na scenę, nieco razi rusztowaniami i reflektorami.
Drugim miejscem, które odwiedziliśmy, był Castelvecchio, gotycki zamek wybudowany przez jednego z najbardziej znienawidzonych władców Werony, Cangrande II della Scala. Pierwotnie łączył funkcje rezydencji i fortecy, następnie wykorzystywany był w różny sposób, jako arsenał, czy koszary. Obecnie mieści muzeum, mało ciekawe moim zdaniem. Na dziedzińcu odbywają się różne imprezy, ale większość zwiedzających po prostu robi sobie zdjęcia na moście, którym dawniej Cangrande mógł uciekać na drugi brzeg rzeki przed zbuntowanymi mieszczanami.
Nie chcę was zanudzić, więc zakończę ten wpis wizytą na Castel di San Pietro – położonej na wzgórzu romańskiej fortecy, z której roztacza się rewelacyjny widok na starą Weronę.
Można tam wejść na nogach, albo wjechać samochodem. Na miejscu jest restauracja i często można trafić na mniej lub bardziej formalne koncerty. Ale przede wszystkim do Castel di San Pietro jedzie się dla tego widoku:
Jeśli chcecie, mogę w kolejnych postach pokazać wam moje inne ulubiona miejsca w tym pięknym mieście 😀 Bo mimo wszystko, po tych wszystkich latach,Werona pozostaje dla mnie ulubionym miastem we Włoszech.
Zapraszam na spacer po jednym z moich ukochanych miast.