Pewnego razu nasi rycerze doszli do wniosku, ze Szwedzi nie
utrzymają się zbyt długo w Polsce, gdyż nie mają żadnych szans
w starciu z tutejszą – ogromnie rozbudowaną – administracją, któ-
ra niby im się podporządkowuje i niby współpracuje, ale równo-
cześnie wciąga ich w swoje skomplikowane tryby i przepisy nie ma-
jące odpowiednika w żadnym innym kraju na świecie z wyjątkiem,
być może, Kucowołoszy i niektórych pogranicznych prowincji cesar-
stwa chińskiego.
– Nie ma rady – powiedział pan Zagłoba. – Trzeba się jednak
czymś zasłużyć Janowi Kazimierzowi, bo jak wróci na stołek, to da
nam takiego dubla, ze się nie pozbieramy. Zastanówmy się jeno, co
by mu sprawiło największą przyjemność?
– To może ja porwę Radziwiłła – zaofiarował się Kmicic. – Dla
mnie takowy proceder to nie nowina, gdyż Chowańskiego nie jeden
raz podchodziłem. Po prawdzie ani razu nie podszedłem, chociaż na
palcach podchodziłem, ale taki miał słuch ten kacap, ze w ostat-
niej chwili odwrócił się do mnie z pyskiem: „A ty, szto? „. To ja
wtedy musiałem łgać, ze po zapałki przyszedłem. Radziwiłła jednak
podejdę, gdyż skutkiem nadciśnienia, w uszach tak mu szumi iż
Szwedowie używają go nawet jako zagłuszczki do tłumienia haseł
wolnościowych rozlegających się już to tu, to tam, po cale Pol-
szcze!
Radziwiłł bawił aktualnie w Pilwiszkach, skąd rozsyłał po kra-
ju listy, zawierające mnóstwo ciekawych pomysłów dotyczących
pozbycia się elementów antyszwedzkich. W tym celu książę do-
radzał: obmowę, intrygę, tortury, wkręcanie palców w kurki,
lewatywę z towotu, zatrzymanie na czterdzieści osiem godzin, po-
hukiwanie w krzakach dla postrachu, a zwłaszcza podtruwanie kon-
federatów gotowymi wytworami ówczesnego, niedoskonałego jeszcze
przemysłu spożywczego. Na widok pana Andrzeja wielki zdrajca
ucieszył się, byli bowiem spokrewnieni przez niejakiego Kiszkę.
Pokrewieństwo przez Kiszkę jest co prawda okrężne, a może się
nawet okazać kłopotliwe, jednakże pokrewieństwem pozostaje, co by
się o nim nie mówiło.
– Najniższe swoje usługi jwmśc panu jkmśc psc tsc polecam! –
zawołał grzecznie Kmicic.
– A kogoż ja widzę? – zrewanżował się Janusz Bogusław.
– Toż to mśc psc chor orsz z kisz kap!
Kmicic skłonił po polsku – do ziemi czapką, co prawda nie het-
mańską, bo bez czaplego za otokiem piórka, ale całkiem jeszcze
porządną. Książę zaś ścisnął go za głowę, a Kmicic księcia za
kolano, co wprawiło Radziwiłła w nerwowy chichot. Nuże tedy pan
Andrzej cmokać księcia po rękach, a książę pana Andrzeja w ramie,
aż rozochocili się obaj i nieomal rozfiglowali.
– Poniedźwiadkujem się? – spytał magnat.
– Poniedźwiadkujem! – zawołał chorąży orszański.
Tu odstawili obaj ramiona od tułowi, a głowy przechylili na
boki i jęli się okrążać nawzajem jakoby dwa niedźwiedzie zaz-
drosne o jedna samice, aż wypatrzywszy odpowiedni moment przy-
padli do siebie i pochwycili w mocarne objęcia, poklepując jeden
drugiego po plecach i lędźwiach, śliniąc po policzkach i pom-
rukując z zadowolenia, a który to ceremoniał odprawiwszy po
trzykroć, odstąpili od siebie i stali, ciężko dysząc od miłego
wysiłku.
– Co tam nowego i jksiażmści? – odezwał się wreszcie Kmicic. –
Czy jokswlklitwszmśc psc msc zdrów?
– Dziękuje, pchor wszmśc piecz woł z bur i kur piecz – odrzekł
Radziwiłł. – Ze zdrowiem u mnie nie bardzo, gdyż zgaga mnie
piecze, choroba francuska zżera, ślepa kicha nawala, ciśnienie
rozsadza, reumatyzmy jakieś łupią, a artretyzm ruchy hamuje, cho-
ciaż z drugiej strony biegunka biegać przymusza.
– Ale poza tym? – spytał sugerująco pan Andrzej.
– Ale poza tym, wszystko w porządku! – odpowiedział automaty-
cznie wielki zdrajca, raz jeszcze potwierdzając stara prawdę, iż
nie ma takiej wypowiedzi, jakiej nie można by uzyskać, formułując
odpowiednio pytanie.
– Trochę świeżego powietrza i jak ręką odjął – doradzał Kmi-
cic, przypomniawszy sobie, po co tu przybył. – Ot, mam tu na
podwórku konia wielkiej krwi, któren dziwnie pod siodłem chodzi.
Czy nie zechciałbyś wkmśc psc ziu osobiście go dosiąść?
– A i owszem! – zawołał łatwowierny książę.
I obaj wyszli na podwórzec, gdzie wachmistrz Wierny Soroka
trzymał niedużego, grubokościstego kuca o wielkim łbie i niepew-
nej maści, przypuszczalnie ichtiolowej.
– Nie jest ci on szczególnie urodziwy… – kręcił nosem Radzi-
wiłł, ale Kmicic rozejrzał się dokoła, przytknął palec do warg
i wyszeptał tajemniczo: – Pst, to jest koń Przewalskiego!
– Jezus Maria! – zakrzyknął książę i również zniżając glos,
spytał: – A kto to jest Przewalski?
– Tego nie wiem – odrzekł szczerze pan Andrzej. – Ale gdym
tego konia rabował… Tfu, chciałem rzec gdym go kupował, tedy
poprzedni właściciel, chociaż dobrze wykrwawiony, zdołał mi wy-
charczeć przed skonaniem, ze jest to koń Przewalskiego.
– Dosiądźmy go tedy – Radziwiłł przełożywszy nogę przez kuca,
znalazł się na jego grzbiecie.
– Bierz go! – krzyknął straszliwym głosem pan Kmicic do swoich
ludzi, którzy uchwyciwszy z obu stron za cugle ruszyli żwawym
kurcgalopem. Księciu przez jakiś czas stopy wlokły się po ziemi
z obu stron malutkiego wierzchowca, aż wreszcie w trosce o swe
nowe, holenderskie ciżmy dal za wygrana i stanął obunóż na
drodze, a konik bez trudu wybiegł spod niego i wesoło poskakał za
porywaczami.
– Zawracać po takiego syna! – rozkazał pan Andrzej, ale jego
ludzie nie byli już zdolni do żadnego działania, gdyż na widok
ogłupiałego magnata, stojącego w rozkroku i trzymającego kurczowo
kawałek cugli, zaczęli tarzać się po łące w konwulsjach śmiechu.
Wreszcie i Kmicic – w porywie wesołości – runął na ziemie, gubiąc
przy okazji krócicę, która przy upadku wypaliła, osmalając i og-
łuszając właściciela. Zaraz tez wierny Soroka sklecić nosze kazał
i zataczając się jeszcze ze śmiechu wiózł ukochanego dowódcę
przez lasy głębokie, bo z tak przerobiona facjatą wstyd było go
ludziom pokazać. W Pilwiszkach natomiast pozostał rozkraczony
wielki zdrajca Radziwiłł, czym do reszty ośmieszył się w oczach
szlachty, która od tego dnia jęła go masowo odstępować, przecho-
dząc do obozu prorządowego.
I to była autentyczna, patriotyczna zasługa pana Andrzeja,
będąca rezultatem mądrej, przemyślanej i przekonsultowanej z ak-
tywem akcji. I nie jest ważne, ze na początku rycerzom o cos in-
nego chodziło.
Najważniejsze, ze im w ogóle cośkolwiek wyszło.
| « Ptaki wodne cd. | Cała sztuka - umieć ziewać bez otwierania ust » |
09
lut 2015
Wysokie było już poprzednie pięterko, więc pozwoliłam sobie dobudować nowe. Niezawodny Waligórski niech nam rozjaśni humorem ten szary dzień
Witaj Poranna!
trzeba przyznać, że Waligórski wyobraźnię i talent prześmiewczy ma w najlepszym gatunku ! 🙂
Witaj Wiedźminko
I za to go lubię 
Dzień dobry
Brawa dla autorki!
Obśmiałem się „jak norka”
Cieszę się, że Cię rozbawiłam.
Teksty Waligórskiego są niezawodne
Jak zwykle
Witam na tym prześmiesznym pięterku
Świetne jak zwykle, okrężne koligacje przez Kiszkę ubawiły mnie do łez 🙂 🙂
A koń Przewalskiego, który uciekł spod Radziwiłła? Wyobraziłam sobie tę sytuację i niedługo bym opluła kawą monitor.
Jak koniki tatarskie o których Zagłoba powiedział „Jak ci na takich koniach w szyku staną, to rzekłbyś: chorągiew na psach siedzi.” 🙂 🙂
To rzeczywiście musiało śmiesznie wyglądać 😆
Hmmm…konik nie taki mały , od 125 do 145 cm w kłębie 🙂 Ale klacz jest mniejsza, więc może wyglądać prawie jak kucyk 🙂
Ale jak ktoś ma długie nogi, to trzymając je w strzemionach, kolanami może trącać brodę
Oczywiście przesadzam
Niby konik nie taki mały, ale taki dwumetrowy facet miałby nogi przy samej ziemi. Może niekoniecznie by nimi szurał, ale jakiś wybój i noga mogłaby się przynajmniej wykręcić
A poza tym co to za wojak, który musi pilnie patrzeć gdzie jedzie, żeby nie zawisnąć i żeby konik sam nie pobiegł dalej 
To jest podobne do samochodów z bardzo niskim zawieszeniem (takie sportowe, co to tylko po torach jeżdżą). Byle jaka dziura w jezdni i już tłumik się odrywa, albo i samochód zawiśnie
DobryWieczór :)) Piękny konik :))
Dobry wieczór Stateczku
Jestem, przypóźno, ale posiedzę chwilę na Wyspie. Jeszcze czeka mnie miły gość i serdeczny przyjaciel, tylko że już się zapowiedział, że się spóźni.
Tatarzy to drobna, azjatycka nacja, to wierzchowce mieli odpowiednie, ale jakby tak na ten przykład pan Longinus Podbipięta spróbował dosiąść takiego (wierzchowca, nie Tatara), to mogłoby być jak u pana Waligórskiego.
W czasach obecnych rozmiary pasażerów różnych nacji przekładają się np. na ilość przestrzeni na nogi między fotelami w samolocie. Leciałem kiedyś takim samolotem, sądząc po napisach, czarterowanym z Tajlandii, i było to dla moich kolan doświadczenie zaprawdę traumatyczne, jako że opierały się solidnie o oparcie fotela przede mną, o otwarciu stolika nie było co marzyć, a jak facet przede mną usiłował odchylić oparcie (nie reagując na moje protesty, Hiszpan jeden!), to zmiażdżył mi rzepki. Na szczęście przemiła stewardessa znalazła nam miejsce w pierwszym rzędzie, na ogół przeznaczonym dla matek z małymi dziećmi, które jednak tym rejsem nie leciały.
No, no! To musiało być dobre parę kręceń temu, jeśli dostało ci się miejsce dla ciężarnych!
Hehe 😀 zauważ, Mości Tetryku, że piszę przede wszystkim o odległości kolan od poprzedzającego fotela, a ta odległość nie kurczy się od kręcenia (chociaż po zastanowieniu stwierdzam, że mogłaby – czasem po kręceniu się czuję tak, jakby mi się nogi skurczyły, ale to chyba czysto subiektywne odczucie).
Czeka Cię więc przemiły wieczór z przyjacielem. Takich wizyt mam ciągły niedosyt, choćby były kilka razy w tygodniu.
Mam nadzieję, że dojedzie cało 🙂 sunie albowiem autostradą A2 z Poznania do węzła w Strykowie, a potem A1 na północ do Trójmiasta, twierdząc, że tak będzie szybciej i bezpieczniej, niż skracać przez Gniezno, Żnin, Bydgoszcz lub Gniezno, Inowrocław, Toruń.
Autostradą na pewno bezpieczniej i szybciej. Ale to jednak kawałek drogi.
Ale zaraz… Z Poznanie A2 na Stryków i z tamtąd na A1? To nadrabia drogi!
Nadrabia odległością, ale twierdzi, że czasowo będzie szybciej, a i nie trzeba tak natężać uwagi, jak na zwykłych drogach. Poza tym samochód służbowy, więc nie musi oszczędzać silnika ani paliwa.
Musi wiedzieć co robi, autostradą na pewno wygodniej, a i prędkość jest ważna. 🙂
Byle nie trafił na rolników-desperatów…
Autostrady też blokują? Ale tam jest przecież zakaz wjazdu ciągników?
Teraz już nawet gdyby blokowali, to już rozjechali się do domów.
Mam nadzieję.
No, na mnie czas, by udać się pod kordełkę.
Dobranoc
Dałam się namówić na film pt. „Turysta”…..trwał 2 godziny, a ja myślałam, że 5….
i nawet spać sie nie dało
Ten z Angeliną Jolie i Johnnym Deppem? No proszę, a małżonka oglądała coś ze trzy razy z zajęciem. Twierdzi, że dla niej ten film ma dobre proporcje pomiędzy romansem a akcją.
Wygląda na to, że przyjazd miłego gościa tak Cię ” rozbroił”….więc miłego spotkania i relaksowego snu w spokoju ducha 🙂
Zdecydowanie nie Angelina i jej towarzysz ! To jest skandynawska nowość…. zero kina akcji
http:/home/u194284526/domains/madagaskar08.pl/public_html/www.filmweb.pl/film/Turysta-2014-709434
a do obejrzenia tu:
http:/home/u194284526/domains/madagaskar08.pl/public_html/seansik.tv/film/41612
Mam sygnał, że gość już niedaleko, więc żeby wszystko zdążyć, wrzucam dobranockę.
Otóż nie wiem, czy wspominałem szanownym Wyspiarzom, ale jednym z pierwszych filmów, na jakich byłem świadomie w kinie, jest część IV (nakręcona jako pierwsza) cyklu „Gwiezdne Wojny”, i dzisiaj zagram na dobranoc z tego właśnie cyklu.
Ostatnie sceny z części VI – zwycięstwo Sojuszu Rebeliantów nad Imperium, śmierć Imperatora i nawrócenie lorda Vadera – zawsze wzruszały mnie do głębi, chociaż naturalnie nie dawałem po sobie tego poznać. Lata jednak lecą, człek robi się sentymentalny i łzę tu i ówdzie ociera… No to czas ujawnić te łzawe momenty.
Pół Galaktyki świętuje, na księżycu planety Endor ucztują Ewoki, w mieście nad powierzchnią gazowej planety Bespin cieszą się górnicy, na rządowym Coruscant obalane są pomniki Imperatora, a w tle gra ta właśnie muzyka – niby radosna i podniosła, ale mająca w sobie też i nostalgiczną nutę. Na tyle spokojna, że można posłuchać jej i na dobranoc, a jednocześnie na tyle żywa, że można do niej tańczyć.
[uwaga techniczna – mniej więcej po 2 minutach i 25 sekundach zaczyna się wiązanka najbardziej znanych tematów muzycznych z całej trylogii IV-VI, jeżeli chcecie pozostać w nastroju z utworu, o którym piszę, wyłączcie odtwarzacz ręcznie 😉 a jeżeli nie, posłuchajcie do końca, ale wówczas nie zaśniecie tak zaraz]
Snów triumfalnych, z nutką refleksji wszakże.
Mojemu bratu tak się spodobała ta IV część „Gwiezdnych Wojen”, że był na tym w kinie 17 razy
Nie pamiętam dokładnie, ale wydaje mi się, że ta muzyka, to z tej unowocześnionej wersji, a nie z pierwotnej… Mogę się oczywiście mylić, oglądałam to już tak dawno
lampka na dobranoc już świeci….
bo pewnie nikt już dziś tu nie zajrzy…
Hihi – właśnie przeczytałem, że minął nam dziś Światowy Dzień Porządkowania Komputera (z 15-letnią tradycją)!
NIe wiem jak u kogo, ale uporządkowanie mojego komputera zajęłoby duuuużo dłużej niż jeden dzień
Porządkowania komputera?
Niemożliwe!
Dzień dobry
Waligórski jest nie do pobicia
Zawsze chętnie go czytam
A tak w ogóle, to padam na dziób
I oczywiście wybieram się do łóżeczka 
Poznałam od razu co to jest. Pierś w rdzawe prążki, długi ogon z ciemnymi poprzecznymi paskami… myszołów szerokoszkrzydły 
Nie tak często go widuję… Oczywiście popędziłam po aparat, myśląc w przelocie, że najwyżej spóźnię się do pracy 
Nie udało mi się zrobić mu dobrego zdjęcia 
Siedział w gałęziach, w dużym stopniu zasłonięty nimi… Żałowałam, że mąż poszedł już do pracy. Jego aparat „wyłuskałby” jastrzębia, a „rozmył” gałązki. Ja nie umiem tego aparatu obsługiwać, także branie go i tak nie miałoby sensu… No nic… może następnym razem… 
Ale przedtem coś Wam opowiem (oczywiście o ptaszkach)
Wyszłam dziś na papierosa, jak zwykle. Daleko nie szłam, żeby nie płoszyć ptaków na karmniku. To, że wróble się poderwały, nie było dziwne, bo robią to często, ale z hurkotem poderwało się stadko gołębi karoliński… Zajrzałam, czy nie widać gdzie tego czarnego kota (chciałam mu popędzić kota 😉 ), ale nie było widać… Rozejrzałam się więc po płotach i drzewach… Siedział za płotem, dość wysoko na drzewie. Duży i piękny
Dzień dobry
A ja dzisiaj wyjątkowo wcześnie, bo już od 6.00 w pracy.
Dlatego zapraszam wszystkich nie śpiących na filiżankę dobrej, aromatycznej kawy (albo herbaty, zależy co kto woli 😀 )
Dzień dobry
A to ci niespodzianka 
Krzysiu już przy kawie… Ale ja dzień zaczynam od śniadania, kawkę zostawiam na później. Wybacz więc, że Ci nie potowarzyszę 
Nie szkodzi, po 8.00 pewnie zrobię sobie dolewkę
to może wtedy będzie okazja wspólnej kawki
Świetnie! Po ósmej jak najbardziej, bo muszę się przyznać, że dziś trochę zaspałam
Właśnie zalałem drugą kawę zapraszam do degustacji.
Dzisiaj zwykła, gorzka (Jacobs) bez dodatków, aczkolwiek, w wersji „irish” (z bitą śmietaną i whisky) powinna smakować dużo lepiej.
Za dużo w życiu goryczy, żebym jeszcze miała pić gorzką kawę. Wystarczy, że herbaty nie słodzę. Do kawy dolewam nieco zagęszczonego mleka z magnezem.
Kawa wypita. Pożegnam się do popołudnia, trzeba wracać do pracy
Krzyś w pracy wcześniej, ja – później… I tak pero, pero…
Witajcie!
Witaj Ukratku 🙂 Dołączysz się do picia kawy?
Jasne!
Dzień dobry Państwu. Co do wczorajszego wieczoru, powiem jedno:
O MAMUNIU!
I na razie zamilknę. bo muszę dojść do siebie, a ta poranna kawa dzisiaj nie wystarczy.
Znaczy wino jest… zdradliwe, nawet jak człek myśli, że się miarkuje. Miarka za miarkę O_o
Znaczy, prawdziwy artysta nawet jak sobie popije, to mu potem ino Szekspir się kojarzy…
No to musiało być wesoło
Było bardzo przyjemnie, ale rano jest… dziwnie.
Już powoli dochodzę do siebie bez klinika, bo to można się całkiem zaklinować – klinik, potem klinik po kliniku i tak dalej 😉
Od rzemyczka do koniczka 🙂 Dzień dobry 🙂
Od klinika do kliniki?
Dzień dobry! Bożenka trafiła w sedno.
Najmniejszy konik świata, to nie fotomontaż, konik nazywa się Einstein 🙂 🙂
Powiedziałabym, że prawie pasikonik
Maciupki w sam raz pod wierzch dla wyrośniętego krasnala 🙂
Znakomite zdjęcie. Na takim konisiu nawet Gimlemu nogi sięgałyby ziemi (pamiętacie, że nie lubił jeździć konno?).
Nie czytałam „Władcy Pierścieni”. Nie wiem nic o Gimlim.
Za to piechotą rwał jak ekspres! 🙂
Jak pewna znana mi Czarodziejka 🙂
Witam ! łepek ma słusznych rozmiarów 🙂 , prawie jak tułów ! To dlatego Einstein ?
Rzeczywiście, nieproporcjonalny
Chyba na zdjęciu to jeszcze źrebak, jak doczytałem dorosły osiągnął słuszny rozmiar 48 cm w kłębie z kolei najwyższy koń świata, rasy belgijskiej osiągnął ponad 210 cm. Tego ostatniego to nawet Mistrz musiałby dosiadać z drabiny 🙂 🙂 🙂
48 cm, czyli niecałe pół metra, to naprawdę niewiele
Jak żywa zabawka
No, gość pojechał, niestety. Ja natomiast z pracą jestem trochę w lesie, więc będę pracował, ile wlezie, zaglądając tu od czasu do czasu jednym okiem.
Smutne są takie pożegnania… Nie lubię tego 🙁
Och, na szczęście wstępnie zapowiedział, że jeszcze wróci. Przez część dnia był na spotkaniu biznesowym i wygląda na to, że biznes wypalił i będzie jeszcze okazja 🙂 nie za każdym razem, bo część przyjazdów służbowych polega na pracy do końca, przy czym czasem koniec jest o 20:00, a czasem o 4:00 rano, ale są pewne perspektywy. Nie licząc spotkań czysto towarzyskich, które z pewnością również nastąpią – z gościem i jego rodziną (nasze małżonki się znają i lubią).
Więc miła perspektywa. 🙂
DobryWieczór Wszystkim i smacznej kolacji :))
Dobry wieczór! Kolacja to jeszcze za chwilę 🙂
„Nie czytałam „Władcy Pierścieni”. Nie wiem nic o Gimlim. ” -napisała Bożenka.
Przypomniało mi to skecz z czasów, gdy serial „Shogun” pustoszył ulice w godzinach emisji.
– Proszę państwa, proszę państwa – wykrzykiwał nabrzmiałym od emocji głosem prowadzący widowisko – oto za chwilę przedstawimy państwu człowieka, chyba jedynego w Polsce człowieka, który NIE obejrzał ani jednego odcinka „Shoguna”!
Widownia zafalowała. Na estradę wyszedł nieco przygarbiony facet w średnim wieku, rozglądając się dookoła z niepokojem.
– Czy naprawdę – kontynuował prowadzący – wszak musi pan to oficjalnie potwierdzić! czy naprawdę nie widział pan ani jednego odcinka?
Ciśnienie emocji zawisło nad nieszczęśnikiem, kula urosła mu w gardle, skulił się jeszcze bardziej by wreszcie wykrzyknąć z dobrze znanym widzom akcentem:
– Hai, Toranaga-san!
A czy musiałam to czytać? Gimliego (czy jak to się odmienia) znalazłam w sieci.
Hm, a może oglądałaś film? Ostatnio TVN pokazywała wszystkie trzy w kolejne piątki(?).
Nie oglądałam, nie interesują mnie bajki. Wyrosłam z tych majtek
Ale wiesz przynajmniej, jakiej powieści jest bohaterem.
To już raczej coś niż nic. 😉
Dowiedziałam się, bo go wrzuciłam w wyszukiwarkę.
Lubię te bajki, Bożenko ! I może gdybyś zaczęła od mniej skomplikowanych niż „Władca pierścieni” ? Na początek polecałabym „Hobbita”….
A Lema czytywałaś ?
Ha, Lema sobie odświeżałem właśnie po drodze do Was i z powrotem 🙂
Co czytałeś? 🙂
„Niezwyciężonego” (przypomniał mi się ostatnio, jak oglądałem podlinkowany przez kogoś ze znajomych film, pokazujące olbrzymie stada szpaków bodaj w Hiszpanii), „Eden” i zacząłem „Fiasko”.
Lema czytałam, ale dawno i nie pamiętam tytułów. Wiem tylko, że nie byłam zachwycona i już nie wracałam do tego autora.
Może jestem nienormalna, ale fikcja mnie mniej interesuje. Wolę realizm.
Oj tam, każdy ma inny gust. Znajduję upodobanie w fikcji, ale cenię sobie i Kapuścińskiego, i Wojciecha Orlińskiego, i jeszcze paru reporterów.
Oczywiście, każdy ma inne upodobania, przecież różnimy się pięknie
Dobry wieczór
Na przełamanie niechęci do Lema polecam przeczytać „Dzienniki gwiazdowe”. Jest to doskonała satyra na ówczesny świat (lata 50-60 XX wieku) dla niepoznaki opisana w konwencji fantastyki naukowej. Do tej pory nie wiem jak nasza cenzura mogła dopuścić co poniektóre opowiadania z „Dzienników”…
Dziękuję, może się skuszę na tę lekturę.
Skuś się 😀
Polecam zwłaszcza podróż XIII, opowiadanie o poszukiwaniu śladów Mistrza Oh, dobroczyńcy plemion gwiezdnych. Zapewne bez trudu uda Ci się domyślić czego satyrą jest to opowiadanie 😀
Po prawdzie to i „Eden” nie powinien był się ukazać……
No dobrze. Robota skończona, jak widać bez problemu nadrobiłem zaległości, a normę i tak przekroczyłem 🙂
A za chwilę idę kręcić.
Czas na mnie, idę spać. Dobranoc
Spokojnego snu!!!
Czas by był na dobranoc.
Dawno temu, na studiach miałem jeszcze na kasecie (oczywiście pirackiej) album Sade „Promise”. Przyszła do mnie kiedyś – niezapowiedziana – koleżanka, lekko niezrównoważona. Samowolnie poczęstowała się sporą ilością moich zapasów, zadała mnóstwo krępujących pytań, na szczęście nie trudząc się słuchaniem odpowiedzi, a na wychodnym pożyczyła właśnie „Promise”. Tak jak podejrzewałem, nie oddała mi nigdy tej kasety, ale przyznam, że tamtego dnia pożyczyłbym jej każdą kasetę, żeby tylko sobie już poszła.
Pewnie tego nie czyta, ale jeżeli przypadkiem tak, to niech wie, że pamiętam! 😉
Z tej płyty (czy kasety) nie całkiem dobranockowy, ale szalenie pozytywny i na duchu podnoszący utwór – „Maureen”. Można się pokołysać przed snem 🙂
Snów więc brytyjsko-afrykańskich, jak ta pani, co to śpiewa. No a jeżeli będą równie urodziwe…
Lubię Sade!
Dobranoc! 🙂
To już pora dla mnie i lampki 🙂
Dzień dobry
Ufff… dziś komputer uczył mnie cierpliwości 
Witam Bożenko :)) Piątek będzie trzynastego !!! Radzę uważać :))))
Witaj Stateczku
Nie jestem przesądna, ale jak już, to ten pech się u mnie pośpieszył 
Dzień dobry Bożenko
Co byś powiedziała na filiżankę kawy? 😀
Witaj
To jest to, czego mi brakuje. Chętnie skorzystam 
Może jeszcze ktoś dołączy?
Dzień dobry, pozwalam sobie dołączyć, ocierając sen z ócz 😉 kawa i owszem!
Kawa sen Ci przepędzi, a nam będzie miło napić się jej w Twoim towarzystwie
Już właśnie przepędza. Uff, bałem się, że będzie ciężko dzisiaj, strasznie sennie się czułem.
13 w piątek zapłaciłem jedyny w życiu mandat za wykroczenie drogowe. Wjechałem pod prąd w ulicę jednokierunkową, którą to zrobiono takową wcześniej dwa tygodnie. Znak zakazu był pięknie ukryty wśród tysiąca reklam. Stał tam krawężnik, który hurtowo łapał takie ofiary jak ja.
Hmm, mnie się zazwyczaj „dzień świra” regularnie przenosi o 5 dni naprzód. Czyli przychodzi piątek trzynastego, nic się nie dzieje, ale w najbliższą środę jak nie przyp…!
Chciał skubaniec zarobić na „pechowym” dniu
Najlepiej nie myśleć o pechowym dniu, to nie przyjdzie.
Też tak myślałem i dlatego zawsze orientowałem się dopiero po fakcie, że to właśnie TA środa. Teraz po prostu zaciskam we wtorek wieczorem zęby i do czwartku rano staram się sprawdzać wszystko 2 x.
Najlepiej go przespać!
Czyżby to „wykroczenie drogowe” było w Gdańsku w okolicach Urzędu Skarbowego?
Tam to miałem onegdaj podobną przygodę (na szczęście bez mandatu) 😀
Powitać!
Tak późno, bo ledwo przyjechałem – od razu młyn!
Smacznych wspomnień, kawosze 🙂
Dziędobry. Pechowych dni wolałbym nie pamiętać w sumie.
Edit: ale ponieważ to nie są smaczne wspomnienia, to się nie liczą 😉
W numerze telefonu mam dwie trzynastki pod rząd. Pewnie ma to równie wielkie znaczenie jak czarny kot, ewentualnie zakonnica na cmentarzu o północy :))
A dla mnie trzynastka zawsze przynosiła szczęście. Czyżbym była „na opak”?
Zmykam popracować, proszę Państwa.
Ja też się pożegnam
Z żalem, ale ruszam w Wasze ślady
Dzień dobry 🙂
Dzień dobry Miśku
Dobry dzień ? no to zaśpiewa Kasia !
To dopiero pojutrze!
Jesteś przesądna?
Nie… dlatego zamieściłam tę piosenkę….
Przez całe popołudnie nikogo na Wyspie. Co tu jest grane?
Wszystko zdarzyć się może, nawet dotarcie do domu…
Takie było trudne?
A kto powiedział, że zdarzać się mogą tylko rzeczy trudne? Banalne zdarzają się częściej, lepiej wypełniają pojęcie „wszystko”
Nowa wycieraczka sie zdarzyła, więc zapraszam )
O, to idę piętro wyżej 🙂
Dobry wieczór. Kolejny dzień, kiedy oprócz pracy co i raz zdarzają się rzeczy, które ją zakłócają. Jeszcze została ostatnia prosta, ale to chyba później, bo przecież czas odsapnąć tutaj, chociaż na chwilę przed kręceniem.