„Jak on ślicznie jedzie”, pomyślałem z zachwytem o starszym panu w niemodnej kurtce, pomykającym po stoku kilkadziesiąt metrów przede mną. „Stopy razem, kolanka dygają na zmianę, lewo – prawo, narty ciągle równolegle. To musi być stara szkoła! Kiedyś to ale potrafili jeździć! To trzeba zobaczyć z bliska.” Przyspieszyłem i podjechałem bliżej. Pan – na oko po sześćdziesiątce – jechał niewzruszony na… jednej szerokiej narcie, zwanej monoski, z butami wpiętymi równolegle obok siebie. Nie był to snowboard! Poczułem się niekompetentnie i przepuściłem pana przodem. Nie powiem – jechał z całkiem niewspółczesną elegancją.
Ten wyjazd był nieco zwariowany. Po pierwsze jechaliśmy z Najjuniorem na przyprzążkę do znajomych, państwa Epopsów, tzn. jednym samochodem i do jednego apartamen… hmm, hm, nieprzesadnie dużego pokoju. Po drugie – wyjazd wypadał przed trójmiejskimi feriami, więc Najjuniora trzeba było zwolnić ze szkoły (na szczęście bezproblemowo). Po trzecie wreszcie – przez większość drogi tam i całą z powrotem objąłem obowiązki nawigatora, co wbrew pozorom nie było czczą formalnością, jako że automatyczna nawigacja samochodowa z GPSem nie zawsze daje się zmusić do robienia tego, o co kierowcy dokładnie chodzi, nie mówiąc już o tym, że mapa potrafi być nieaktualna.
Wyjechaliśmy z Gdyni wczesnym rankiem we dwa samochody (drugim jechał z małżonką pan Hapsburk), przedzierając się momentami przez pasma mgły. Mimo mgły kierującemu samochodem panu Epopsowi udało się zrobić sobie zdjęcie fotoradarem, od czego nader był niekontent. Przejechaliśmy więc drogą krajową numer sześć, machając po drodze wszystkim znajomym ze Szczecina (było widać?), aż do Kołbaskowa i dalej do Niemiec, gdzie trasą Berlin (ring), a następnie autostradami A9 – A4 – A5 podążyliśmy na nocleg do Strasburga, w dobrze znanym i wypróbowanym motelu. Po drodze nawigacja straszyła nas korkami, sugerując objazd, ale w końcu „król Jagiełło bił Krzyżaki” i albośmy to jacy tacy – pojechaliśmy prosto w korek, który na szczęście okazał się być już prawie całkiem rozładowany. Przy okazji, skoro już mowa o utrudnieniach, muszę zaznaczyć: jeżeli ktokolwiek chciałby sarkać na remonty na polskich drogach, w tym autostradach, powinien przejechać się dłuższą trasą w Niemczech. Na porządku dziennym jest zwężanie, zwalnianie i remontowanie, nierzadko w seriach po kilkadziesiąt km (taka seria składa się z kilku odcinków po 5 km remontowanych i zwężonych, przedzielonych podobnej długości odcinkami przejezdnymi).
Następnego dnia ruszyliśmy przez Niemcy i Szwajcarię – jedyny znany mi europejski kraj, w którym zjazd z autostrady może odbywać się z LEWEGO pasa – aż dojechaliśmy do Genewy, skąd odebraliśmy dolatującą samolotem panią Hapsburczankę z rodziną (mężem i dwojgiem Hapsburcząt) i stamtąd już przez Annecy, Albertville i Moutiers do stacji narciarskiej Les Menuires w dolinie Belleville, jednej z Trzech Dolin. Droga w górę była piękna, czarna i zupełnie niezaśnieżona, co ma znaczenie o tyle, że Les Menuires leży na wysokości 1850 m n.p.m., czyli nieco poniżej szczytu Giewontu (na szczęście dojazd jest łatwiejszy). Odebraliśmy klucze, wcześniej zamówione skipassy (czyli karty pozwalające jeździć wszelkiej maści wyciągami narciarskimi na danym obszarze) i poszliśmy się rozlokowywać.
Pokój miał swoje zasadnicze plusy i minusy. Plusem było położenie – bezpośrednio nad główną galerią handlową, praktycznie przy miejscu, w którym krzyżuje się większość szlaków narciarskich w Les Menuires, z widokiem na plątaninę wyciągów krzesełkowych i gondolkę, a dalej – góry. Minusem była wielkość, dostosowana raczej do układu rodzinnego dwoje rodziców + dwoje nie za dużych dzieci niż dwoje dorosłych + ojciec z nastoletnim synem. Spaliśmy z Najjuniorem na piętrowym łóżku, ja pod spodem, on na górze. Łóżko oddzielone było od pokoju sklejkowym przepierzeniem, co pozwalało nam podziwiać w godzinach nocnych wokalizę pana Epopsa, mimo wszelkich wysiłków okrutnie chrapiącego (należy mu oddać sprawiedliwość, że uprzedzał o tym już od początku planowania wyjazdu). Żeby wejść do naszego łóżka, należało się najpierw zmieścić w przestrzeni o szerokości ok. 40 cm i to był zdecydowany minus.
Ale dość już o mieszkaniu, bo nie ono jest tu najważniejsze. Od pierwszego dnia jeździliśmy na nartach po 5-6 godzin dziennie, na trasach najpierw najłatwiejszych – zielonych i niebieskich, stopniowo przechodząc na czerwone, a pod koniec nawet na jedną czarną, z której zjechał na własne życzenie Najjunior, po zakończeniu zjazdu klnąc, na czym świat stoi, za to jak zupełnie nie przystoi trzynastolatkowi. Na szczęście nic sobie nie połamał ani nie uszkodził, może poza poobijanym poczuciem własnej wartości. Mimo szumnie zapowiadanych planów wypuszczenia się poza Les Menuires (ruszając stąd, można zwiedzić na nartach całe Trzy Doliny, albo chociaż pojeździć w Val Thorens, w tej samej dolinie, tylko wyżej), nic z tego nie wyszło – wyjeździliśmy za to chyba wszystkie trasy w bezpośrednim sąsiedztwie, włączając w to szlaki narciarskie z obydwu stron doliny, od Mont de la Chambre (2850 m n.p.m.) i Pointe de la Masse (2804 m n.p.m.) aż do najniżej położonego miasteczka Saint Martin de Belleville (1450 m n.p.m.).
Oczywiście dzień na nartach nie składa się tylko z jeżdżenia – codziennie koło południa mieliśmy zaplanowaną przerwę na grzane wino, słodkie i nakładane z gara olbrzymią kopyścią, obowiązkowo z dodatkiem plasterka pomarańczy, podawane w kielichach z uszkiem. Sztuką było wycyrklować jeżdżenie tak, żeby właśnie koło południa znaleźć się obok tego baru na stoku, w którym podaje się vin chaud za najlepszą cenę : ) Schodziliśmy ze stoku w okolicach drugiej-trzeciej po południu i szliśmy na obiad. Jedzenie przygotowane było jeszcze w Polsce i zamrożone, trzeba je było tylko podgrzać i połączyć z jakimś łatwo przygotowywalnym podkładem (ryż lub makaron). A potem tylko zmywarkę załadować i zapuścić, i już dolce far niente. Wieczorem umawialiśmy się na imprezę – z okazji urodzin pana Hapsburka, imienin pani Hapsburczanki lub całkiem bez okazji. A podczas tych imprez wino i sery lały się strumieniami, że tak sobie pozwolę, częściowo metaforycznie. A i przeróżne gry towarzyskie miały tu miejsce, całkiem hazardowe, jak kości, na szczęście nie na pieniądze.
Jeździliśmy tak i hulaliśmy przez pięć dni, na szósty pozostało tylko hulanie, ponieważ zaczął padać deszcz ze śniegiem (w takiej właśnie kolejności). Owszem, deszcz jako taki nam niestraszny, ale ponieważ czekało nas pakowanie i wyjazd w nocy z piątku na sobotę, nie widzieliśmy większego sensu w moczeniu strojów narciarskich i pakowaniu na drogę mokrych. Ostatni dzień spędziliśmy więc na oglądaniu filmów, pakowaniu, zakupach pamiątek, a wreszcie wychodzeniu na balkon i kręceniu głową w niemym proteście przeciwko kaprysowi pogody. Poza tym, przewidując z panem Epopsem, że opady w nocy zmienią się w śnieg, założyliśmy na koła łańcuchy przeciwśniegowe.
Ruszyliśmy w drogę powrotną w sobotę, w okolicach godziny czwartej rano. Najgorsze, jak zwykle, było pierwsze 27 km zjazdu do Moutiers. To, że padał śnieg, nie było jeszcze najgorsze – i wcale nie dlatego, że mieliśmy łańcuchy, po prostu temperatura była wyższa od zera, a droga pozostawała czarna, tyle, że mokra. Jednak ciężki, mokry śnieg stwarzał niebezpieczeństwo lawin. Miejscowi radzą sobie z nimi bez problemu, odpalając w stosownych miejscach niewielkie ładunki wybuchowe i sprzątając potem drogę. Drobny szczegół – w tym czasie po tej drodze nie można przejechać. Staliśmy więc dwa razy między czwartą a szóstą, w sumie niemal godzinę, i czekaliśmy, aż skończy się strzelanie i sprzątanie. Kiedy już zjechaliśmy z góry, dalsze tysiąc kilometrów było już w zasadzie kwestią wytrzymałości kierowców. Pomijając jeden incydent w Brunszwiku, wynikający z nieaktualnej mapy, dojechaliśmy na nocleg cało i zdrowo. W niedzielę zaś, korzystając głównie z autostrad (również w Polsce!), dojechaliśmy do domu bez dalszych godnych opisu przygód.
Dobry wieczór, mam nadzieję, że Senator nie ma nic przeciwko? Zdjęć niestety nie udało się na czas wgrać, gdzie trzeba 🙁 spróbuję ewentualnie w komentarzach dodać kilka. Jeżeli się uda.
Ponieważ od jutra zaczynam nowe zlecenie, zależało mi bardzo, żeby jeszcze dzisiaj się zmieścić z relacją.
Dzień dobry?? Przeciwko czemu, wieczorowi i to dobremu?? Nie mam na to żadnego wpływu!: )))
Dobry wieczór Quacku 🙂 Piękny urlop, ale dobrze,że pogoda się popsuła ostatniego dnia. To też miało swój plus bo przynajmniej nie było Wam tak żal wyjeżdżać, jak gdyby była piękna aura. Gorzej jak by się to stało w środku lub na początku pobytu. Zakwaterowanie też piękne, z efektami akustycznymi w nocy i wspinaczką górską Najjuniora. Ale to mu chyba nie przeszkadzało. Najważniejsze, że wróciliście cali i zdrowi.
Pogoda się popsuła niemal na dobre. Pan Hapsburk z rodziną został jeszcze tydzień, w niedzielę nieźle im się jeździło, ale od wczoraj niestety kicha z nartami.
Mam sąsiada, który kupił domek obok naszej działki. Na stałe nie zamieszkuje, przyjeżdża na urlop parę razy w roku i pomieszkuje po kilka tygodni. Przed jego przyjazdem śnieg spadł, w trakcie pobytu – śnieg stopniał. W dniu jego wyjazdu, tam w górze, pierzyna z puchem pękła… a miasteczko znowu uroku nabrało…
To już trzeci raz w tym roku, zima bawi się z sąsiadem w ciuciubabkę 😀
Ha, Mistrzu – prawie cesarskie koligacje
– i nic się dotąd nie chwaliłeś! 😉
Opis ciekawy, a i wyjazd fajny – dużo rozmaitości, w tym i uroki i niewygody – będzie co wspominać!
Ach, to takie skojarzenie morfologiczno-konterfektowe 😉 żadna arystokracja, chociaż przemili ludzie.
Może ukrywają swoją błękitną krew
Dobranoc 🙂 miłych snów
Dobranoc! Może „górskich i narciarskich”?
Witaj Kwaku ! 🙂 W czasach, gdy udzielałam się narciarsko w polsich górach, normą było sypianie na schroniskowych piętrusach 🙂 No… może trochę więcej mniejsca na wczołganie się na górne, ale … niewiele mniej. No i pokoje były koedukacyjne, co miało też swój urok
Biorąc pod uwagę, ile czasu spędzaliśmy na łóżku każdego dnia, przestrzeń potrzebna do wejścia na nie nie była WIELKIM problemem.
Kojarzę pokoje w schroniskach – te „ósemki” i „dziesiątki” oraz pokot na sali ogólnej po zgaszeniu światła.
Nie zdarzyło mi się spać w sali ogólnej…. 🙂
Co by nie rzec… piękne to były czasy…
Z tamtych okoliczności i czasów – pamiętasz dowcip o Karolu? Bo nie pamiętam, czy już go opowiadałem na Wyspie?
Nie pamiętam, żebyś opowiadał ten dowcip!:)
Idzie to tak: schronisko górskie w Tatrach, sala ogólna, pokot. Godzina na tyle późna, żeby zgaszono już wszystkie światła i umilkły wszystkie rozmowy. Tylko gdzieniegdzie rozlega się chrapanie, ale ciche. W tej ciszy słychać zgrzyt rozsuwanego zamka błyskawicznego od śpiwora i po chwili wystraszony damski głos: „Karol, nie!”, po czym zamek od śpiwora jest z kolei zasuwany. Mija kwadrans. Słychać zgrzyt rozsuwanego zamka od śpiwora, za moment wystraszony damski głos: „Karol, nie!”, po czym zgrzyt zasuwanego zamka od śpiwora. Mija następny kwadrans, sytuacja się powtarza. I znów po piętnastu minutach zgrzyta suwak, po chwili ta sama pani jęczy zdenerwowana: „Karol, nie!”… i wtedy cała sala chórem: „Karol!!! Odwagi!!!”
I co dalej????
Oj piękne, Wiedźminko. Pokotem spałam w małym schronisku przy Morskim Oku.
No dobrze, się znalazły zdjęcia 🙂
Widok na Massę, w dole centrum Les Menuires
Tutaj to samo centrum z nieco mniejszej odległości, z wagonika gondolki Roc de 3 Marches
A tutaj Najjunior pod narciarskim drogowskazem na Mont de la Chambre, w najwyższym punkcie obszaru narciarskiego Les Menuires
Centrum stacji, tzw „stadion” La Croisette, widok mniej więcej spod naszego balkonu
I na koniec – Najjunior rzuca mięsem po zjechaniu czarną trasą.
Całkiem ” przemysłowo” to wygląda….wielkie budynki ! 🙂
Tak. Wielu ludzi odsądza Francuzów od czci i wiary za wybudowanie takich klocków w sercu gór, nie tylko tutaj, ale i w innych stacjach narciarskich. Ja osobiście z punktu widzenia narciarza uważam, że to wspaniałe – prosto z domu wychodzi się na stok, nie tracąc ani chwili na dojazd, a potem wraca z nart do domu. Można zresztą wrócić tylko na chwilę, coś zjeść albo wypić, a potem jeździć dalej – i to jest bardzo piękne. Oczywiście nie ma to nic wspólnego z ekologią ani estetyką.
wygodne i brzydkie jak nieszczęście… 🙁
Na szczęście ja nie mam takich problemów. Wszystko co wyższe niż pagórek wymagający pięciu minut wejścia pieszo może być zabudowane nawet jak Manhattan! Czort z tym!!: ((
Witaj Senatorze! 🙂 w kwestii wchodzenia na pagórki jestem coraz bliższa Ciebie:)
Witam: ))) Kużden jeden co łazi po górach i wertepach i twierdzi, że robi to dla przyjemności powinien być wszystkich innych przyjemności za karę pozbawion!! Jak się nawróci, wór pokutny z pokrzyw utkany ze dwa lata ponosi, to może być mu przywrócona jedna jedyna przyjemność – picie niegazowanej wody mineralnej przez słomkę!!
Najbardziej utrwalił mi się w pamięci zjazd z Turbacza….. częściowo na plecach
bo jak mnie poniosło w zalodzonym żlebie, to raczej trudno było wyhamować…. :)Ale zjechałam bez szwanku
Najjunior jest ambitny, a powinien się cieszyć, że zjechał i po drodze nie wbił się w jakąś zaspę 🙂
Ba, żeby tam były zaspy! A były tylko muldy…
Ranyboskie. Zalodzony żleb – gratuluję, że się udało. Nie wiedziałaś wcześniej, że tamtędy będziesz jechać?
… jechałam po śladach, jedna narta była wyżej, druga niżej i nie utrzymałam równowagi …. nie tylko ja się wyłożyłam. Dalej była szreń pięknie niosło:)…plecak na grzbiecie..:)
A ja Ci obiecałam kiedyś zjazd na butach po igliwiu… i… zapomniałam
aaa.. może to mój staw skokowy kazał zapomnieć? 🙁 Czy tak, czy siak.. nie zjechałaś…
Dzień dobry Wiedźminko 😀
Witaj Skowronku…. ale się wdrapałam troszeczkę ku wielkiej radości Ami…. moja radość była ciut zdyszana:)
…Ciut zdyszana… Fajnie ją określiłaś
Dobranoc… 🙂
Dobranoc. Jutro się pewnie tylko przywitam i lecę robić, przynajmniej do popołudnia, więc niech to będzie bardzo dobra noc.
Dzień dobry Panie Q 🙂
Czy można dojrzeć, na którymś zdjęciu Pana?? Nie żebym znowu taka ciekawska była, ależ skąd 😀
Dzień dobry: ))) Do pracy rodacy!!
Dzień dobry niech będzie dla wszystkich 🙂
Dzień dobry Państwu 😀
Niech będzie, Bożenko 🙂 Mania znów Cię budzi jak chce ? 🙂
Dzień dobry Wiedźminko 🙂 Mania mnie nie budzi, bo znalazłam sposób. Wkładam stopery do uszu i nie słyszę jak harcuje. Gorzej jak zaczyna po mnie skakać. Godzina piąta, to moja normalna godzina na przebudzenie.
Nie wierzę!! Sie Pan…???
A bo ja wiem???
Pięknie, dowcipnie opisane i równie pieknie ilustrowane.. To se nasz Mistrz Q poszusował 😀
Lubię góry, szkoda tylko, że już po nich łazić nie mogę 🙁
Se pobeczę… bo jestem złaaaaa
…Gdy ja dołożę, wtedy nie daj boże, reanimacja nawet nie pomoże (?) Po dobrej wódzie lepszy jestem w dżudzie (?)??
A tak w ogóle /wiem, wiem.. mam spaczony gust/ ta zabudowa klockowata, mnie się osobiście podoba. Pewnie, że nie jako miasteczko czy osada, ale właśnie w takich miejscach jw. O! 😀
hmmmm….. 🙂 nie lubisz stylu zakopiańskiego ?:)
Najfajniej prezentuje się na Mazurach!!: ))))
to wszystko przez te ” góralskie tańce”:((
I śpiewy! Bardzo podoba mi się muzyka góralska i „góralskie śpiewanie”. Doskonale pamiętam pieśni o bacy co to go posadzili na kamieni kupę i o tym „juhasie spod samiuśkik Tater, co mu….ptaszek oblodzioł kiej on siusioł pod wiater!”: )
„…grzane wino, słodkie i nakładane z gara olbrzymią kopyścią, obowiązkowo z dodatkiem plasterka pomarańczy..” – ja też chcę!! Pewnie było smaczne .. Mniam…
Ciekawe czy to po grzańcu?
Z plasterkiem gorzkiej pomarańczy!!: ))))
PS Jakby nie było facet zasuwa pod górę! A gdzie narty??
No co się śmiejesz? Nie ma śniegu to narty niepotrzebne. Wiatr tylko okropny, więc go zawiało i musiał się trzymać podłoża, żeby w dół się nie pokulać
Gdyby zapobiegliwie wziął narty to spokojnie na śnieg mógłby czekać!: )
Nie mógł czekać. Nie widzisz, że już portki ma mokre? Popuścił bidulek z tego wysiłku
E tam, zwyczajnie się spocił!: )
Wydaje mi się, że ta ciemna plama na siedzeniu, to nie od popuszczenia, ale właśnie od siedzenia… na czymś brudnym i mokrym 🙂 Ale oczywiście mogę się mylić
Mógł się posikać kiedy siedział. Ale to nie ważne, w gacie mu nie będziemy
zaglądać.
Na pewno w gacie mu zaglądać nie będziemy
Obrzydlistwo 
Na pewno ma narty schowane pod śniegiem
Kiedyś znajdzie 🙂
Dobra, tera się zabieram za pracę, ale najpierw idę z Dyrekcją zapalić.. Bo… widzę, że nastrój ma podlejszy od mojego 😀
Ufff…. pociesz swoją Dyrekcję, że nigdy nie jest tak źle, żeby nie mogło być gorzej
Dzień dobry! Na żadnym z moich własnych zdjęć mnie nie ma, natomiast owszem, na zdjęciach moich znajomych jestem. Tyle że nie mam tych zdjęć. Grzane wino można sobie samemu zrobić domowym przemysłem (tak jak tutaj – http:/home/u194284526/domains/madagaskar08.pl/public_html/w-spodnicy.ofeminin.pl/Tekst/Przysmaki/531416,1,Grzane-wino–przepis-na-grzane-wino.html albo tu – http:/home/u194284526/domains/madagaskar08.pl/public_html/www.grzanewino.pl/przepis-na-grzane-wino/). Po Les Menuires całkiem wygodnie się chodzi, jest tam sporo ułatwień dla poruszania się w górę i w dół, gondolki, windy, bezpłatne autobusy i nawet winda przypominająca kolejkę na Gubałówkę (tym, że porusza się po zboczu, a nie pionowo w szybie).
A teraz już – do pracki…
Dzień dobry Kwaku…. powodzenia w tej pracy…. Podwozili, podnosili… nic tylko szusować, bardzo to wygodne…. a jodełką choć raz podchodzileś ? 🙂
Pewnie świerkiem!: ))
Po co ma się męczyć jak wszędzie podwożą?
Ciekawe czy mając takie wygody musiał się męczyć zjeżdżając z góry. Może na dół też Mistrza zwozili??: )))
Hihi, nie dałbym się zwieść i zwieźć. Toć przecież cała (jak dla mnie) zabawa na tym polega, żeby zjechać. Ale faktem jest, że rodzice lub dziadkowie wjeżdżali z Hapsburczątkami gondolką na górę bez nart, pospacerowali i popodziwiali widoki, odwiedzili bar na górze, a potem zjeżdżali również gondolką. Więc w ogóle można. Tyle że ja nie po to tam przyjechałem…
A leżałeś choć z parę razy??: )
Mistrz miałby leżeć?
No, mógł się jeszcze turlać jak kartofel nim się gdzieś w końcu rozpłaszczył!: )
Ha, bardzo dobre pytanie. Owszem, raz. Zjechaliśmy z dość nerwowego odcinka czerwonej trasy na łatwiejszą niebieską nieco niżej i sobie pofolgowałem, w sensie szybkości i kręcenia, a w trakcie folgowania złapałem wewnętrzną krawędzią narty śnieg i poleciałem bokiem po śniegu. Najśmieszniejsze, że nie mogłem się przez ładnych parę metrów zatrzymać (stok szeroki i leciałem w dół, a nie w poprzek, więc nie bałem się polecieć w przepaść), co mnie wręcz rozbawiło. Bez strat w ludziach i sprzęcie. A wszystko z tego, że opuściłem gardę i przestałem dbać o szczegóły. No i z tego, że od ubiegłego sezonu jeżdżę na nowych nartach, które dają więcej frajdy, ale i są bardziej wymagające – nie wybaczają pewnych błędów. No i są dość długie, przy moich 186 cm mam najdłuższe możliwe narty tego typu – 176 cm, a poprzednie miałem dokładnie swojego wzrostu, mimo tendencji, każącej jeździć na nartach nawet 20 cm krótszych niż wzrost.
Quacku, szkoła jazdy na nartach, kiedym i ja próbował tej zabawy wymagała by deski były dłuższe niż jeździec. Moje sięgały do grzbietu dłoni przy uniesionej pionowo ręce! Spróbowałbyś na takich! Teraz jeździ się na deskach długości 110 cm! Wstyd i hańba! To już lepiej na klepkach ze starej beczki po piwie!:(
Co to wiązanie typu „kandahar” słyszał,a??
Dzień dobry 🙂 Ja całą młodość przejeździłem na nartach długich na wyciągniętą nad głową rękę, takie wtedy były reguły i jak długo później dopasowali narty, to miałem wrażenie, że na łyżwach śmigam 🙂
Szanowni Panowie, ja, mając lat ok. 16 i wzrostu też jeszcze nie tyle, co teraz, ale w okolicach 165-170 cm, uczyłem się jeździć na panaojcowych „Wierchach” o długości 205 cm, z wiązaniami nie wiem, czy „kandahar”, ale wyglądającymi tak, że zatrzask z przodu naciągał pętlę z drucianej sprężyny, która szła od przodu po bokach narty i dociskała but od tyłu. But był jeszcze skórzany, sznurowany na Bóg-wie-ile haczyków i wcale niekoniecznie sztywny. I to wszystko jeszcze w okolicach połowy lat osiemdziesiątych. Być może stąd przyzwyczajenie do nart dłuższych niż dominujące obecnie na stokach.
Cześć, Miśku: ) Ja też na takich długich, a teraz śmiech na sali – buty równie długie jak narty. Parę centymetrów za napiętkiem narta się kończy, a czub dziesięć przed nosek buta wystaje!: ) To nie narty, to prawie rakiety śnieżne!: ))
Tak jest, Mistrzu, te wiązania ze sprężynowym naciągiem i metalowymi uchwytami na podeszwę buta to właśnie kandahary!
Potrafiły urwać obcas wraz z podeszwą i za chińskiego boga wypiąć się nie chciały po upadku, prędzej Ci buty spadły razem z nartami 🙂
Nie wypinały się, fakt! Ale ile było roboty po upadku żeby toto jakoś ułożyć równolegle do siebie i prostopadle do stoku (ręce i nogi z węzła wyplątawszy) i wstać jednym ruchem!
Nie jeździłam na kandaharach, ale widziałem je w akcji…! Markery, to był hicior, gdy jeździłam na nartach dłuższych niż ja. 🙂
Chwila przerwy w pracy, minut pięć dosłownie.
Co do podchodzenia, to raczej unikałem, aczkolwiek na stoku bywa, że trzeba parę metrów podejść. Na przykład w sytuacji awaryjnej (nie było takich w tym roku, odpukać). Na krótsze dystanse oczywiście że jodełką, na stromym równolegle, ale na dłuższe (tym razem się nie zdarzyły) to już się opłaca wypiąć narty, wrzucić na ramię i normalnie podejść na nogach. W Les Menuires wszystko jest jednak tak urządzone, że czasem szybciej (i milej) jest zjechać z punktu A do niższego wyciągu, wciągnąć się wyżej i zjechać do pożądanego punktu B, znajdującego się na tej samej wysokości co A, ale oddalonego w poziomie, niż podchodzić po (względnie) płaskim.
To już jest perwersyjny sybarytyzm!!
Zdegustowało mnie zupełnie!!
Ale przynajmniej przyznaj, że jest co robić w takim miejscu, bo przed wyjazdem pisałeś, że nie ma! 🙂
No niby jest….Jechać z punktu A do punktu B co leży wyżej-niżej niż każdy inny! Tak to i ja umiem. Po płaskim!: ))
Uciekam dalej pracować 🙁 !
Ja też, ale do kuchni. 😀
Witam wszystkich cieplutko
Opowiadanie jest super, a i zdjęcia mi się podobają
Poza tym, może i mam spaczony gust, bo te pudełka budynków, pasują mi do tych gór. A jeśli na dokładkę pomagają wygodnie mieszkać i oszczędzają czas turystom, to nie ma co narzekać 🙂
Piątaka!
I witaj 😀
I z tym się zgadzam!
Ależ piękna pogoda!! Błękit nieba!! Wiosna tuż.. tuż.. 😀
Hej ho, hej ho.. do lasy by się szło!! 😀
Jeszcze troszeczkę i dooo domu!! 😀
Słoneczko świeci, wiosna idzie
U mnie jak na razie też błękit nieba dokoła 🙂 Nawet śnieg zaczął się topić. Świstak przepowiedział wiosnę przed upływem 6 tygodni 🙂 Zobaczymy 🙂
Co mnie najbardziej cieszy, to słoneczko świecące całym niebem
Oby się nie mylił 😀
U mnie zima tego roku wyjątkowo ponura jest 🙁
Komu wiosna, temu wiosna…. przed chwilą za oknem latało coś na biało, teraz nieco mniej białe leci prawie poziomo:(
Wiosnę i tak wcześniej będziesz miała ode mnie. Niech to będzie pociechą 😀
Uj, no i nie zdzierżyłem, silna wola mię się ugięła i wszedłem na Wyspę, ale jeszcze muszę nieco pracnąć. Zmykam do następnego.
Pracnij.. i kończ, bo już czas na odpoczynek 😀
Jeśli jutro nie będzie u mnie śnieg padać to jadę na ryby. Płoć się ruszyła!
A swoją drogą to Krzysio wart w gębę, bo dziś sobie pojechał, połapał i teraz, prosię jedno, po znajomych dzwoni i obwieszcza ruch w wodzie. Nie mógł padalec po mnie wstąpić?: (((
Senatorze…. a chwali się co ułowił ?:) czy tylko mówi, że już pora, już czas ?:)
Coś nałapał, przecież by nie skłamał. Każdy wędkarz zawsze mówi tylko prawdę!
Jak nic, będę mieć jutro pilną sprawę do Senatora…
No i pobędę przez chwilę popołudniową 😀
Bardzo mnie zainteresowały te monoski, nigdy na czymś takim nie jeździłem, ze snowboardem jestem dość zaznajomiony, ale wiązania równoległe ? Ciekawe jak się taką deską manewruje ? 🙂
Otóż aż sam zasięgnąłem opinii fachowców ze sklepu, gdzie buty nabywałem – powiedzieli, że to była faza przejściowa między nartami a snowboardem, a do jeżdżenia potrzebne były umiejętności najwyższej klasy, jeżeli chodzi o klasyczną kristianię i równoległe prowadzenie nart (więc nie tak znów dużo się pomyliłem na stoku). A wyglądało to tak:
Na polskich stronach Viki…. monoski to narta z bobem dla niepełnosprawnych !
O! To dla mnie!!!
Grr, piszą o jednym, a pokazują coś innego!
Gibie się raz na jedną raz na drugą stronę. Zwiększasz nacisk na lewą i jedziesz w lewo, na prawą to w prawo! Tak sądzę!
No i proszę jak wydedukowałem! Nie darmo miałem ledwie tróję na egzaminie z logiki!: )
Zupełnie niezasłużenie! W zasadzie z tym przenoszeniem ciężaru z jednej nogi na drugą to chyba każdym stylem się jeździ, z drobnymi zmianami w ustawieniu nóg i bioder.
Aha, niezasłużenie! Miała być gała?: (
Wydaje mi się, że jednak na boazerii jeździ się łatwiej niż na tym dziwnym parapecie:)
Niezasłużenie, bo bardzo dobra dedukcja! Mnie się w ogóle na dwóch jeździ łatwiej niż na jednej, w dowolnej konfiguracji nóg. Chociaż tak do końca to nie wiem, bo nie próbowałem na snowboardzie.
Z obrazka wynika, że manewruje się na kantach, ale przy tym ustawieniu wiązań, musi to być piekielnie trudne 🙂
Wygląda na to, że ma metalowe krawędzie i to mocno ostrzone.
Muszą być dobrze ostrzone. W końcu jadąc na nartach rozkładasz ciężar zawsze na DWIE krawędzie, ponieważ masz dwie narty, a w snowboardzie i na monoski…ch? jest tylko jedna deska, co z tego, że szeroka.
… jazda równoległa też nie jest łatwa, Miśku …:)
Szczególnie jak narta na nartę uparcie włazi!:((
albo wprost przeciwnie, a pacjent uparcie przybiera postawę sedesową 🙂
I puka zadkiem kropki wzdłuż stoku?: )))
.. może nie puka, ale zadek nisko trzyma:)
Postawa kibelkowa ma swoje zalety, kuper jest nisko gleby i w razie czego nie ucierpi kość ogonowa, można też zadek wykorzystać jako hamulec 🙂 🙂
Dwie rzeczy były na początku szkolenia : pług i umiejętność padania:)
Ała.
Pług na monoski, raczej nie wchodzi w rachubę 🙂
Prawdaż. Podejrzewam, że trzeba być w biodrach giętkim i pupą się nabalansować w lewo i w prawo.
Witajcie!
Mistrz się plackaniem nie wykazał, to ja musiałem nadrobić – ledwo rano z domu wyszedłem, o nartach nawet nie pomyślawszy. Rozumiem – sprawiedliwość dziejowa, ale żeby tak duży zasięg uśredniania???
O przepraszam, raz pacnąłem i to przy pewnej, nienajmniejszej wcale prędkości!
No właśnie – za mało! Opatrzność najwyraźniej uznała potrzebę wyrównania średniej, i padło na mnie – a ja w breję! 😉
Przepraszam bardzo, na drugi raz postaram się pamiętać i pacnąć o śnieg więcej razy. Ino jak to zrobić, żeby było bezpiecznie?
.. na d…ę siad i dobre wiązania 🙂
Witaj Tetryku ! to tak działa odwilż w Krakowie, że trenowałeś jazdę figurową na butach…?
Rano miałem na chodniku ok. centymetrową warstwę śnieżnej brejki (+3 st. C) na nieznacznie twardszej warstewce z nocy – buty były więc tylko jednym z elementów tej jazdy.
Ale lądowałem, jeżeli nawet nie z wdziękiem, to bezstratnie.
No to zasłużyłeś na maksymalną notę !
O to to ! 10/10 🙂
Witam. 🙂
Dawno temu gdzieś tam dawało się gwiazdki, gdy się podobało. Daję ******. 🙂
Tetrykowi ? A ile za lądowanie ? 🙂 🙂
Ciekawe jak tam było z telemarkiem?: )
Ale Tetryk przecież nie jest Marek, tele ani żaden inny?
To punktacja za lądowanie mogła mu znacznie notę obniżyć!
To śniegowe? Dziękuję! 😀
Dobranoc: )))
Dobranoc Państwu!
Proszę, proszę.. Panowie do łożnic się udali?? Przed dwudziestą?? Zatem bezpiecznego lądowania 😀
Dobranoc
Dobry wieczór po powrocie i dobranoc mówię
Ależ ten apel teraz szybko się odbywa!
To nie ja powiedziałem
Pod koniec marca zmienią nam znowu czas i skowronki będą o godzinę dłużej ?…. 🙂
Koty będą się marcować 🙂
Jak się do tego czasu rozbudzą…
No to zapalę lampkę śpiochom, i czuwającym 🙂
Dobranoc
Dzień dobry śpiochom i tym co już wstali
Dzień dobry 🙂 Chociaż u mnie noc głucha
Miłego dnia życzę 🙂 I oczywiście dużo słońca 
Witaj Mireczko 🙂 Już u Ciebie północ minęła a Ty jeszcze nie śpisz? 🙂
Ano nie śpię 🙂 Mam trochę przykrych spraw, które nie dają mi spać. Ale przecież nie możemy zaczynać Waszego dnia od przykrości
Miłego dnia 
To smutne… nie chcesz pogadać?
Dzień dobry: )))
Wyczyściłem sobie historię do imentu i teraz nigdzie trafić nie mogę!
Na cholerę mi to było?: (((
Historia czasem mi się przydaje, wolę jej nie czyścić
Mnie namówili!: ((
Nieraz nie warto poddać się namowom. 🙁
Poczytałam Wasze komentarze na temat jazdy na nartach
No cóż… Na zjazdówkach jeździłam raz w życiu. Byłam na zimowisku sportowym, taki obóz kondycyjny przed Mistrzostwami Polski. Dali nam narty. Na biegówkach latało mi się nieźle. Trochę gorzej było ze zjazdem. Byliśmy w „Zajeździe pod Piękną Górą” w Gołdapi. Nie są to góry, a pagórki 🙂 Ale wyciąg „wyrwirączka” był 🙂 Przypięłam narty, chwyciłam uchwyt od tego wyciągu i pojechałam na górę. Nie wiem czy wiecie, jak się czuje młody człowiek, który ma narty na nogach, a nie ma zielonego pojęcia jak się ich używa 🙂 I do tego udało mu się wjechać na górkę bez upadku 🙂 Ja to przeżyłam. Dojechałam bez problemu. Na górze rozejrzałam się trochę, a potem odepchnęłam się kijkami i pojechałam na dół. Tak jak to określiliście – na sedesik. Nóżki ugięte, narty razem… Nasz trener dostawał spazmów na dole 🙂 Ryczał na cały stok: „Mirka! Pługiem!!! Do cholery!!! Pługiem!!!” A ja sobie pomyślałam, że to jakiś psychol. Skąd mu do diaska na tym stoku pług znajdę!!! Mówi się, że szczęście głupolom sprzyja i właśnie tego doświadczyłam 🙂 Udało mi się zjechać bez upadku i bez problemu 🙂 Padłam dopiero przed trenerem, gdy do niego podjechałam. Ale to nie był groźny upadek. Powiedział mi, że przeze mnie dostanie zawału i świnia zabrał mi narty 
A chciałam tą świetną zabawę powtórzyć 🙂 Powiedział mi, że nie może sobie pozwolić na żaden gips i nie może stracić takiej rozgrywającej. Krótko mówiąc, zostałam spieszona. Mogłam używać jedynie biegówek, a one do zjazdów nie za bardzo się nadają. Są za wąskie. I to był jedyny w moim życiu zjazd na nartach 🙂
Ale zdobyłam też uznanie wśród koleżanek i kolegów. Oni myśleli, że jestem tak dobra, że nie chciałam się wlec po stoku i dlatego tak przyśpieszyłam. Na moją drobną sugestię, że nie umiem w zasadzie jeździć i tak nikt nie zwrócił uwagi 🙂 A kapitan naszej drużyna, Ewa, powiedziała mi, że ona już od trzech lat usiłuje się nauczyć jeździć na nartach i jakoś jej nie idzie. Może mogłabym udzielić jej kilku wskazówek?
Witam: ))
Proszę, ale musiałaś mieć protekcję gdzieś wysoko, wysoko!! A niektórzy mówią, że dobry Pan Bóg opiekuje się tylko pijanymi!: )))
Akurat wtedy byłam trzeźwa
I to jest najdziwniejsze – nie Twoja trzeźwość, tylko ta protekcja…
Przecież napisałam, że ta protekcja dotyczy głupoli, czyli mnie
Czyż nie mówi się, że głupiemu szczęście sprzyja… 
A skoro nie byłam pijana i szczęście mi dopisało… Jedyny logiczny wniosek 
Bardzo klarowny wywód i zakończony jakże słusznym wnioskiem!
Dziękuję Senatorze 🙂 Nie ma to jak taki piękny komplement przed snem:) Jedyna pociecha, że raz na reszcie przyznałeś mi rację
To faktycznie bezcenne 
Nasz Senator jest szczery do bólu
Tylko czemu tak się zwykle dzieje, że to nie jego boli?
Jak to się mówi? Dziurki nie zrobi, a jajko wypije? 
Ależ Miral, ja bardzo rzadko przyznaję rację innym. Zwykle przecież publicznie stwierdzam, że to ja ją zawsze mam!
Co zresztą jest absolutną prawdą!: )))
Dlatego napisałam, że przyznanie przez Ciebie racji komukolwiek (w tym przypadku mnie) jest bezcenne
U Ciebie, to jak w regulaminie wojskowym z dawnych lat 🙂
Punkt 1 – kapral ma zawsze rację
Punkt 2 – jeśli kapral nie ma racji – patrz punkt 1
No, porządek musi być!: )))
Trener też fujara. Dlaczego Ci nie wyjaśnił o jaki pług chodzi? Ale jak widział, że tak raźno sobie na stoku poczynasz, to myślał, że nie jesteś nowicjuszką, tylko tak szarżujesz 😆
Nikt mnie przed tą szarżą nie pytał, czy umiem jeździć 🙂 A jak już jechałam, to jak trener mógł mi cokolwiek tłumaczyć 🙂 Toż przecież krzyczał „Mirka pługiem”
Tylko nie wiedział, że Ty na temat tego pługu nic nie wiesz
To znaczy, na temat pługu wiedziałam, ale akurat nie tego narciarskiego 🙂 Dopiero później dowiedziałam się na czym to polega. Tyle, że to było ciut za późno
I w rezultacie, nie nauczyłam się na tych nartach jeździć 
Ja tylko raz miałam narty na nogach i zjechałam z górki – ok 2 metrów na nartach, resztę ma pewnej części ciała.
No i co? Nie mam racji, że głupiemu szczęście sprzyja? Ty dwa metry, a ja nawet nie potrafię określić ile to było metrów. Dla dwóch, nie opłacałoby się budować wyciągu, nawet tej „wyrwirączki”
Należało powtórzyć!: )))
Toż napisałam, że trener – świnia, zabrał mi narty
Kto wie, może przy drugim zjeździe już nie miałabym takiego szczęścia? Może część tego stoku przejechałabym na zadniej części ciała? Kto wie? 
Ja to do Bożenki! Jednokrotne zaprawienie kością ogonową w zmarzniętą ziemie z nikogo jeszcze Tomby nie uczyniło!
Sam doskonale pamiętam ile razy mną o ziem prasło!! Kiedyś tak pięknie padłem, że zgromadzona wokół przypadkowa publiczność w zdumionym podnieceniu zbiorowo pluła na nieskalaną śniegu biel!!: )))
Witaj Mirelko… zjechałaś „na krechę „…. ulubiony sposób mojego dziesięcioletniego wówczas syna … :)tyle, że on w przysiadzie jechał….i zupełnie nie rozumiał dlaczego mu każą na oślą łączkę 🙂
U mnie już po pierwszej. Czas mi do łóżeczka i to bez względu na wzgląd
Miłego dnia Wyspiarzom życzę 
Spokojnych snów Mireczko
Dzień dobry 🙂 Pług u mnie kończył się najazdem narty na nartę i wykopyrtnięciem.. Narty za długie, za ciężkie, co zniechęcało okrutnie.. Biegówki też miałam za długie.. Dlatego najlepiej zjeżdżało się na ramionach brata 😀 Ech kochany Zbusiu, On się miał ze mną 😀
Miłego.. i pracę czas zacząć w ten tłusty czwartek…
Dzień dobry Skowronku 🙂 Miłej pracy życzę i smacznego na pączki
Dzień dobry: )))
ŁooooMatuś! A moje pączki bezpańsko sobie leżą! Senatorowa wczoraj na próbę czy dobre zeżarła dwa i jeszcze bezczelnie miała do mnie pretensje, że wsunąłem cztery!! Co se myśli, że da radę wchłonąć więcej ode mnie??: )
Nie przepadam za nimi wprawdzie, boć nie masz to jak makowiec albo serniczek (Wiedźminko!!), ale na bezrybiu i pączkiem nie pogardzę. Tradycja w narodzie rzecz święta, a jako zapobiegliwy zapobiegliwiec mam i śledziki własnoręcznie marynowane, to jakby co – człek się poratuje!: )))
I one wczoraj były najlepsze!! Tylko cztery zjadłeś?? Ja tam bym na pewno sześć sztuk opędzlowała 😀
Witam 😀
PS No, no Senatorowa to ma charakter!! Boi się oponek?? Też pyszne 😀
Lub faworki 😀 Smacznego!!!
A to to nie! To niejadalne!!: (((
A ja je wolę od pączków 🙂
Dzień dobry ! Zjem jednego pączka…dla zasady. Ale nie lubię. Faworków też nie lubię… 🙂
Dzień dobry! Pączków jeszcze na oczy dzisiaj nie widziałem, a na Wyspie już są, proszę, jak pięknie! Wróciłbym jeszcze do terminologii narciarskiej, otóż właśnie w tym roku się dowiedziałem, że instruktorzy uczą dzieci pługu bardzo kosmopolitycznie, mianowicie mówią im, że mają zrobić „pizzę”. Chodzi o to, że narty ustawione w pług, czubkami blisko siebie, faktycznie mogą przypominać klinowaty kawałek wycięty z pizzy. A ponieważ pizza to słowo międzynarodowe, nie trzeba się kłopotać, że ktoś zrozumie słowo „pług” albo przekładać na inne języki. W uzupełnieniu – kiedy instruktor chce zasugerować dziecku, żeby dla odmiany pojechało nie płużąc, mówi „spaghetti”, co ma się odnosić do długich, równoległych kawałków (przed ugotowaniem, ma się rozumieć). I tak kuchnia włoska ma wpływ na szkolenie narciarskie.
A teraz już uciekam do pracy, chociaż pewnie w przerwach będę wskakiwał na Wyspę.
Wyniosłam sie w inne czasy i klimaty…. pięterko wyżej 🙂